Skaphos

Leestijd: 2 minuten

Afgelopen januari ging de redactie van White Room Reviews op pad richting het Franse Lille, om aldaar getuige te zijn van de derde editie van het Battle in the North festival. Dit jaar was het een tweedaags festival, waarbij dag één bestond uit blackmetal en dag twee in het teken stond van voornamelijk doom bands (ons eigen Officium Triste trad die dag op, terwijl het eveneens Nederlandse Onheil helaas die dag verstek moest laten gaan). De eerste dag was er een om niet snel te vergeten, want naast een fenomenaal optreden van Antrisch, waren de aanwezigen ook getuige van geweldige optredens van o.a. Servant, Gorgon, Merrimack, Malphas én Skaphos, welke dus nu The Descent heeft uitgebracht. Dat is hun eerste release via Les Acteurs De L’Ombre Productions.

Skaphos is een Franse death/black band die vorig jaar de interesse van ondergetekende wist te wekken met een intense Cult of Uzura (2025). Deze band is niet voor de tere zieltjes en lijkt muzikaal gezien veel op het Duitse Sulpher Aeon, een band die ondergetekende zeer weet te waarderen. Ook het artwork van beide bands zou zo met elkaar kunnen worden uitgewisseld. Daar waar de Duisters meer deathmetal georiënteerde ‘abyss blackmetal maken’, neigt Skaphos meer naar de death/black en integreert ook meer Behemoth-georiënteerde ideeën in de nummers.

Daar waar Cult of Uzura de luisteraar al onderdompelde in een golf van duisternis, diepte en gecontroleerde chaos, is dat op deze nieuwe plaat The Descent niet anders. Openingstrack ‘Nese Ende’ opent opzwepend, haast ritualistisch, maar knalt daarna furieus en allesvernietigend uit de startblokken. De holografisch klinkende gitaren geven je als luisteraar het gevoel alsof je in een bubbel mee onder water getrokken wordt, de duistere diepte van de zee in. Gelukkig neemt de band halverwege het nummer even wat gas terug om met een bezwerende midtempo passage de luisteraar de kans te geven om naar lucht te happen.

Snel en strak

Je moet snel zijn want al hakkend wordt ‘Okean’ ingezet. Wederom een sfeervolle doch snelle track die je opslokt. Complimenten ook voor drummer Nathan Faure die variatie in de snelheid weet te leggen met zijn drumwerk, waardoor er altijd wel iets te beleven valt.

Om alle nummers te gaan bespreken heeft weinig zin, aangezien alle nummers in elkaars verlengde liggen en tegelijkertijd even krachtig en sfeervol zijn. Ondanks het feit dat Skaphos niets wereldschokkends laat horen, is het wel een band die degelijkheid en kwaliteit uitstraalt en de luisteraar van begin tot eind weet te boeien. Zoals eerder aangegeven, staat deze band ook live als een huis, dus hopelijk zien we Skaphos snel op de bühne in Nederland ter promotie van The Descent!