Alluvial

Leestijd: 2 minuten

Ooit sprak een mede-concertbezoeker de legendarische woorden: ‘Dit is typisch zo’n band waarop je alleen heel moeilijk bij kunt kijken, alsof je heel boos bent, en met je hoofd net buiten de ritmes om fanatiek mee bangt, iedereen te willen overtuigen dat jij deze ritmes wel kent.’ Alluvial liet met hun langspelers horen dat zij zomaar in die categorie konden vallen. Toch is de vraag of dat ook nog voor Death Is But A Door geldt. Die EP ziet Alluvial zo aan het begin van 2024 verschijnen via Nuclear Blast.

Deze Amerikaanse band lijkt weer een stukje verder gevormd te zijn. Men heeft namelijk ten opzichte van Sarcoma, hun tweede langspeler en de eerste met vocalist Kevin Muller aan het front, in Zach Dean een nieuwe drummer gevonden. Daarmee kent de band van Wes Hauch, welke inderdaad dezelfde is als in de band van Devin Townsend, een volledige nieuwkomer in dit speelveld.

Death Is But A Door EP

De nieuwe EP van Alluvial kent vier tracks, waarvan ‘Death Is But A Door’ de afsluiter is. Samen zijn de tracks goed voor iets meer dan zeventien minuten en in die zeventien minuten lijkt het een strijd om de zege van fans van progressieve metal, of djent, of deathcore. Alle invloeden zijn merkbaar, waar zelfs een solo nog doet denken dat zelfs Slayer nog invloed heeft in deze eigentijdse blend.

Het resultaat is zwaar, is dissonant, is ritmisch totaal niet geschikt voor autisten en durft ook nog eens log te zijn. ‘Fogbelt’ doet dan haar naam ook eer aan, want het voelt als een bedwelmende mist die over de luisteraar neerdaalt, die laat twijfelen wat te doen. Misschien is een beetje boos kijken en met het hoofd trachten mee te deinzen nog het beste advies.

Death Is But A Door laat horen dat Alluvial vooral heel heavy en bruut wilt zijn, maar dat hun moderne insteek er wel een is voor de liefhebbers van op drift geraakte stoomwalsen. Laat maar zeggen dat het begin van het jaar heftig is. En boos kijken!