Loneshore

Leestijd: 2 minuten

Lees het maar eens goed. Nothing Left To Deconstruct. Wat houdt dat in? Is alles vernietigd? Of moet men verder denken? Het kan zomaar zijn dat de mens ook uitgewist is uit de geschiedenis van de aarde. Misschien zou dat voor de aarde niet eens verkeerd zijn. In tijden dat er nog genoeg om uit elkaar te halen is en de mens er nog is, komt Loneshore met Nothing Left To Deconstruct. Deze tweede langspeler van dit gezelschap verschijnt via Willowtip Records.

Loneshore is een uit Brazilië afkomstige band. Het land waar thrash en death de klok lijken de slaan, kent met Loneshore een geheel andere band. Deze band uit Rio de Janeiro gooit het over een progressieve boeg. Echter, grote kans dat men Loneshore nog niet op de radar heeft. Dat komt doordat sinds de start in 2014 alleen in 2018 een release is verschenen. Die langspeler, From Presence To Silence, krijgt dus nu een opvolger.

Nothing Left To Deconstruct

Die langverwachte opvolger telt zeven nummers. Er zullen direct tongen zijn die beweren dat dat weinig is. Echter, de speelduur van die zeven nummers samen gaat over de vijftig minuten heen. ‘Birth Of A Mountain’ gaat richting de tien minuten en is daarmee de langste. Tel daarbij op dat Loneshore op Nothing Left To Deconstruct ook nog drie andere tracks heeft die meer dan acht minuten duren en dat ‘Parhelion’ de acht minuten net niet aantikt, snapt dat dit niet zomaar zeven nummers zijn.

Dat start eigenlijk direct met ‘Self Oscillations’. Dat is de kortste track van de plaat. Hier kabbelt Loneshore op een manier voort alsof A Perfect Circle en Incubus samen zijn gegaan. Echter, is dat een song van die speelduur? Wie goed luistert, zal ervaren dat dit naadloos overgaat in ‘Straylight’, een van die meer dan acht minuten durende tracks. Ineens neemt de melodieuze doom met invloeden van de death het over. Alsof Opeth zich in de strijd gooit, terwijl ergens ook nog hints muzikaal naar Neurosis proefbaar zijn. Kortom, het geheel is meeslepend. De cleane stem doet zelfs op sommige momenten nog denken aan At The Drive-in, de grunt daarentegen aan Paradise Lost of het Nederlandse Officium Triste.

Nothing Left To Deconstruct is een machtige plaat waarop Loneshore de luisteraar grijpt, meesleurt en laat sidderen van genot. Dit is voelbaar tot op het bot, tenminste, zolang de mens nog in staat is om dingen te slopen.