Mawiza

Leestijd: 2 minuten

‘Kaiowas’ geldt als een iconisch moment in de carrière van Sepultura. Zowel op plaat, want ineens waren daar die tribal drums en akoestische gitaren, als live. Toen Sepultura, nu hun eind nabij is, in Chili speelde, hadden de leden van Mawiza de eer mee te mogen doen met dat nummer. Dat zal inspirerend zijn geweest, want nu komt Mawiza met de akoestische EP Iñ Mongeletew. Die release verschijnt via Season Of Mist.

Afgelopen jaar was Mawiza daar ineens voor het grote publiek. De langspeler ÜL was heavy, maar eveneens was de inheemse invloed ook overduidelijk. Ook zonder de hulp van Gojira’s Joe Duplantier was die plaat al een openbaring. Dat het allemaal in de taal van de Mapucho is, maakt het extra bijzonder.

ÜL was dus die langspeler die Mawiza afgelopen jaar een nog groter podium gaf. Het was echter niet de eerste langspeler van deze band. In 2019 verscheen Kollong. Die release is in 2024 opnieuw uitgebracht onder de bandnaam Mawiza. Ten tijden van de release van de originele uitgave van Kollong was de band nog Nunca Seremos Dichosos genaamd. Onder die bandnaam verscheen in 2017 Tierra, wat dus stiekem de echte debuutplaat van Mawiza is.

Iñ Mongeletew

Met Iñ Mongeletew presenteert Mawiza dus een akoestische EP. Er staan vijf tracks op deze release. Twee daarvan kunnen gekend worden van hun meest recente langspeler. De versie hier is natuurlijk heel anders. De overige drie songs zijn dus nieuw. De nieuwe interpretatie van ‘Mamüll Reke’ is met een kleine zes minuten de langste track op deze release.

Iñ Mongeletew opent met de drie nieuwe nummers van Mawiza. Opener ‘Mür’ onderstreept dat ook akoestisch Mawiza een geheel eigen plan trekt. Er komen zelfs geluiden voorbij die misschien onbekend en wennen zijn. Verrassend daarbij is de bijdrage van Mira Ceti, bekend van Heilung.

Intens, zelfs akoestisch

Mawiza laat op Iñ Monngeletew horen dat de intensiteit van hun muziek ook akoestisch met gemak behouden blijlft. ‘Wüzapiwken’ laat dat bijvoorbeeld goed horen, terwijl ook de akoestische, ingetogen versie van ‘Mamüll Reke’ hier een goed voorbeeld van is. Men gaat er dan helemaal in op.

Niet elke band houdt de eigen identiteit overeind als men ineens zonder versterkers gaat spelen. Mawiza is duidelijk gewend muziek te maken in de breedte, waardoor Iñ Mongeletew misschien op sommige momenten wennen zal zijn, maar ook heel erg en heel sterk de signatuur van Mawiza meedraagt. Kortom, een geslaagde zet!