White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Mayhem – Daemon

Mayhem is een band die geen verdere introductie nodig heeft. Recentelijk dook hun naam zelfs op in de Hollywood productie Lords of Chaos. Mayhem is ook een band die na de mini-cd Wolf’s Lair Abyss uit 1997, een weg insloeg die door velen niet begrepen werd. Ondergetekende incluis. A Grand Declaration of War bleef zelfs na honderd keer luisteren toch echt een Mayhem- onwaardige plaat. Chimera was iets beter in de zin van dat het weer blackmetal was wat de band liet horen. Orda ad Chao kende teveel dissonate en nietszeggende riffs, waardoor het album niet bleef hangen . Esoteric Warfare tot slot klonk zo wollig, nog wolliger dan de oude sok van mijn oma waar ze haar spaargeld in bewaart. Eigenlijk meer een wollen dekbed.

De interesse in Mayhem is derhalve de laatste 2 decennia bij ondergetekende gedecimeerd. Maar dan, in 2019, komt de band met Daemon.

Het eerste wat opvalt is het prachtige artwork. Dit zorgt er voor dat de aandacht in ieder geval gewekt is. Als de band vervolgens start met  The Dying False King valt mijn bek open van verbazing. Tering, dit is terug naar de tijden van De Mysteriis Dom Sathanas. De drums klinken zoals op dit album maar een stuk helderder en meer uitgebalanceerd. De gitaren snijden door je strot heen en Attila praat je met zijn ‘deamonische’ stem de krochten van de hel in. Naast zijn screams, verwerkt Attila in de verschillende nummers ook weer Gregoriaans-aandoende zangpartijen… het geheel neemt de luisteraar terug naar vervlogen tijden, het tijdperk van de ‘echte Mayhem…’

Helhammer laat horen dat hij nog altijd een begenadigd en technische drummer is, maar deze ronde is het allemaal een stuk meer ‘recht toe, recht aan’. Nee, dat betekent zeker niet saai, maar de drums ondersteunen weer eens de riffs in plaats van dat we vele tempowisselingen en tegendraadse ritmes te verwerken krijgen. Over de riffs gesproken; deze hebben altijd nog een dissonant klinkende basis, maar er is weer een melodie in te herkennen. Hulde aan Teloch dat hij ook ‘wat gas heeft teruggenomen.’

Tot slot klinkt Deamon geweldig. De drums zijn duidelijk in de mix te horen, waarbij alle onderdelen van elkaar te onderscheiden zijn. De triggers zijn er nog wel, maar de drums klinken weer als drums… gelukkig. Ook de baslijnen van Necrobutcher hebben op Daemon een duidelijke eigen positie in de mix. De baslijnen staan echt op zichzelf en dat is duidelijk te horen. De gitaren tot slot klinken open en rauw. De mix kan daarom het beste omschreven worden als een combinatie van De Mysteriis Dom Sathanas en Wolf’s Lair Abyss.

Conclusie; Daemon is eigenlijk het album geworden, waar de band al na Wolf Lair Abyss mee had moeten komen. Het is derhavle zeer prettig dat blackmetal adepten, 22 jaar na dato, De Mysteriis Dom Sathanas 2.0 mogen aanschouwen. Top album.

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2021 White Room Reviews

Thema door Anders Norén