Pain

Leestijd: 2 minuten

Wat hebben de bands Hypocrisy en Pain met elkaar te maken? Waarschijnlijk is dat geen moeilijke vraag, maar voor hen die het niet weten: Peter Tägtgren. Bekend van de eerste en met de tweede een uitlaatklep gegenereerd voor zijn hobby. Momenteel was het lang wachten op de nieuwe langspeler van Pain, maar met I Am is die daar. Die release verschijnt via Nuclear Blast.

Gestart aan het eind van de vorige eeuw is Pain een project waarin Peter Tägtgren alles zelf doet. Daarom is het natuurlijk ook altijd maar de vraag hoeveel tijd daarvoor beschikbaar is, gezien Hypocrisy ook tijd vraagt. Hoewel, daar zat natuurlijk ook een enorm gat tussen de releases recentelijk. Waarom dat is, maakt nu niet uit, want Pain is duidelijk terug.

I Am

In elf nummers knalt Pain er op I Am weer geheel op een manier in die niet met Hypocrisy te vergelijken is. Logisch, want als Tägtgren songs in die lijn had geschreven, had die ze ook daar kunnen uitvoeren. Zie het hier als een moderne mix waar de industrial en rock ook hun invloeden op hebben uitgeoefend. Dat blijkt bijvoorbeeld in ‘I Am’, waar Pain in de lijn van Nine Inch Nails lijkt te acteren, terwijl in ‘Not For Sale’ de invloed van de meer experimentele kant van Korn om de hoek lijkt te komen kijken.

‘Push The Pusher’ onderstreept misschien de veelzijdigheid van de sound van Pain op I Am het beste. Het is daar alsof Rammstein, Nine Inch Nails, Laibach en Rob Zombie samen de studio in zijn gedoken, waarbij ergens ook nog de vibe van de jaren ’80 voelbaar is. Voor hen wie dat niet kan volgen, luidt het simpele devies: luisteren. En wie daar dan ook direct de teksten onder de loep neemt, krijgt nog een goed advies mee. Don’t grow up.

Het is duidelijk dat Peter Tägtgren met Pain weer duidelijk in zijn element is, want I Am is een vlammende plaat waarop liefhebbers van de genoemde bands, behalve Hypocrisy, helemaal plat op zullen gaan.