Perfide/Wurgilnõ - Split EP - White Room Reviews

Leestijd: 3 minuten

Wat leuk! Een 12” vinyl met aan de ene kant één artiest en aan de andere kant een andere. Inderdaad, dat is een split-EP. Twee vliegen voor één klap. Ander voordeel, vindt men de ene band niks, dan heeft men misschien wel wat met de ander. Overigens, wie een split-EP niet kan waarderen, sodemieter dan ook direct op. Zwaertgevegt presenteert een mooie split met Perfide en Wurgilnõ.

Perfide, A-kant

Perfide bestaat al sinds 2017, maar vindt het soms heerlijk om wat in de krochten rond te dwalen. Men hoeft niet per se stad en land af te reizen voor de spotlight. Het vijftal heeft buiten wat kleine releases om één ode aan de Nederlandse geschiedenis vormgegeven in een langspeler. De Republiek Der Zeven Verenigde Nederlanden verscheen alweer in 2023.

Inmiddels heeft Perfide nog twee EP’s uitgebracht en presenteert het hier op deze split vier nieuwe songs. Ditmaal duikt men ook de geschiedenis van de mijnen in. ‘Wij Zijn De Herrezen Stof’ zet gelijk de toon. Het is donker, rauw en wordt gedreven door een diepe bas. De kille sound maakt dat het tot op het bot gaat. Af en toe is het alsof de luisteraar hard bij de haren wordt gepakt en in het zwarte stof zelf wordt geduwd, al zijn die haren ook keihard nodig om op bijvoorbeeld ‘Schachtmeester’ flink te headbangen.

‘Koolzwarte Grafrede’, waarmee Perfide deze kant afsluit, is de langste track van de vier. In meer dan vijf minuten zoekt men de grenzen op. Men kan vertragen, drums kunnen versnellen en gitaren kunnen slepen, maar het weerzinwekkende gevoel van wat men in de mijnen moet hebben ervaren, wordt steevast door de strot van de luisteraar geduwd.

Wurgilnõ , B-kant

Van dichterbij het Limburgse ondergrondse komt Wurgilnõ, al zal die naam dat niet direct doen vermoeden. Achter Wurgilnõ gaat een duo schuil dat gekend kan worden van onder andere Hellevaerder, Duindwaler, Galghe en Vergankelijk. Al meermaals is gebleken dat zij de historie goed naar de muziek kunnen brengen. Krijtland is hun meest recente langspeler.

Ook voor Wurgilnõ geldt dat er vier tracks op deze split zijn gekomen. Die zijn dan te vinden aan de B-kant. Voor de sufkutten onder ons, dat is als je de 12” omdraait en deze dan terug op de speler legt. De band presenteert de black metal in een mix waarbij de gitaar goed uit de verf komt. Het meeslepende ‘Kathedraal Der Verstikking’ laat dat goed horen. Daarbij geldt dat Wurgilnõ gezegend is met een puike krijs. Men heeft nog net niet het idee dat men naast de verstikkingsdood zelf zit, maar dat scheelt niet veel. Als men dan ook nog met het mes op de keel het tempo opvoert, wordt het meedogenloos fel. ‘Maar Hun As Bleef Zingen’ laat dan ook de black metal voort zingen.

Hoewel de Limburgse mijnen verstikkend zijn en waren voor de mensen en politiek nog steeds verstikkend zijn, geldt dat de verhalen en ervaringen perfect voer vormt voor duistere black metal. Perfide en Wurgilnõ laten dat tenminste op deze split blijken. De vraag is, wat wordt jouw favoriete kant?