White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Sepultura – Quadra

De Braziliaanse grootmeesters van de metal, Sepultura, staan voor een moeilijke klus. Na de line-up wisselingen aan het front is men eindelijk weer van die criticasters af die nog steeds riepen om de oude zanger. Het in 2017 uitgekomen Machine Messiah was de druppel die hun stemmen deed verstommen. Die verbluffende plaat liet andermaal horen dat Sepultura ook geen band is die er voor kiest om elke plaat hetzelfde kunstje te doen. Nu komt daar de opvolger van het zeer positief ontvangen Machine Messiah. Houdt Sepultura op Quadra, dat uitkomt via Nuclear Blast, het niveau vast?

De nieuwe langspeler van dit viertal is gebaseerd op de Quadrivium-theorie. Het cijfer vier is dan ook een belangrijker pijler voor deze schijf. Dat houdt echter niet in dat Sepultura ervoor heeft gekozen om maar vier tracks op Quadra te plaatsen. Op deze vijftiende studioplaat van de Brazilianen staan in de standaardversie twaalf nummers. Oké, twaalf zit wel in de tafel van vier. En op de bonusdisc van de gelimiteerde uitgave staan acht livetracks. Acht zit ook in diezelfde tafel.

De productie van Quadra lag wederom in handen van Jens Borgen. Deze Zweed heeft al met talloze platen aangetoond dat hij weet hoe hij metal uiterst vlammend moet laten klinken. Dat blijkt ook direct met ‘Isolation’, ‘Means To An And’ en ‘Last Time’. De furie zit er goed in, terwijl ook de chorale partijen hun meerwaarde hebben. Die combinatie zorgt ervoor dat Sepultura weer net wat anders in het daglicht komt dan gewend.

‘Capital Enslavement’ is het bewijs van dat Sepultura de Braziliaanse roots niet vergeet. De opening van die track sluit aan bij de Roots­-periode. ‘Ali’ laat daarentegen weer horen dat Sepultura ook met iets slependere riffs uit de voeten kan. ‘Guardians Of Earth’ is een track die exemplarisch is voor waar Sepultura allemaal voor staat. De intro met akoestische gitaar en tribaldrums, de thrash metal die het overneemt, de symfonische elementen en de ijzersterke gitaarsolo van Andreas Kisser zorgen ervoor dat dit misschien wel het magnum opus van Quadra is.

Bij Sepultura mag men ook altijd een instrumentale track verwachten. Waar men meer dan dertig jaar geleden indruk maakte met ‘Inquisition Symphony’ op Schizophrenia, zijn ook ‘Kaiowas’ en het meer recentere ‘Iceberg Dances’ voorbeelden van Sepultura zonder zang. Ditmaal is die eer aan het knallende ‘The Pentagram’. Misschien is dat ook een knipoog naar het thema, want een pentagram heeft toch echt vijf punten en geen vier. Hier geeft Sepultura een lesje in het instrumentaal de metalhead inpakken. Het tempo is moordend en de zang wordt geen seconde gemist.

Het laatste blok op Quadra wordt ingeluid door de titeltrack. Quadra is een mooi akoestisch intermezzo waar de metal weerklinkt vanuit louter een akoestische gitaar. ‘Agony Of Defeat’ is vervolgens de mysterieuze track die begint als een jaren ’80 postpunktrack. De gestage opbouw zorgt ervoor dat Derrick Green zich kan onderscheiden als veelzijdig zanger. ‘Fear; Pain; Chaos; Suffering’ is de afsluiting van Quadra. Hier krijgt Sepultura assistentie van zangeres Emmily Barreto. Een bijzondere samenwerking, die ook als geslaagd bestempeld kan worden.

Na Machine Messiah was het de vraag of Sepultura echt aan het front terug was, of dat het een eenmalige piek was. Dat laatste is geenszins waar, want Quadra is de opvolger die Sepultura én wegzet als absolute internationale toonaangevende band én die wederom een nieuwe wending in de sound brengt, welke uiterst pakkend uitpakt.

2 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2020 White Room Reviews

Thema door Anders Norén