Sphere

Leestijd: 3 minuten

Toen de ondergetekende in 2023 de in 2022 verschenen langspeler Blood Era onder de oren kreeg, was het duidelijk dat de Polen van Sphere niet gekomen waren om de death metal eentonig aan de man, of vrouw, te brengen. In dat kader is het op voorhand geen straf om Inferno, de nieuwe langspeler van Sphere, in de CD-speler te plaatsen. Die release is wederom verschenen via Deformeathing Productions.

Sinds dit jaar heeft Sphere in Machete een nieuwe gitarist. Die heeft gelijk dienst mogen doen op dit album. Voor de rest is de line-up rondom oer-lid Thorn hetzelfde gebleven. Inmiddels kan dus gesteld worden dat Sphere al ruim meer dan twintig jaar in het vak zit, gezien de band in 2002 is opgericht.

Inferno

Sphere heeft op Inferno tien tracks voor de liefhebber in petto. De eerste is genaamd ‘Invocatio – Perditus’. Waarom die naam bijzonder is? Dat is heel simpel, want de overige negen tracks zijn ‘Canto I’ tot en met ‘Canto IX’. Elke heeft wel een toevoeging, om het thema van die zonde duidelijk te maken. Die opener laat direct alweer de kracht van dit uit Warschau komende gezelschap blijken. De death metal wordt rustig opgebouwd, maar blijft geenszins rustig noch dat het eenzijdig is. Hier gebeurt wat. Ja, Sphere is dus terug.

Als de ‘Canto’s’ starten, is het duidelijk dat Sphere de breedte van de death metal blijft benutten. Men kan slepend en log uit de hoek komen, men kan de zwaarte laten gelden, maar even zo goed zijn de snelheid en furie troef bij dit vijftal. ‘Canto I – Limbus’ laat dat goed horen. Zelfs de technische gitaarpartijen zijn vertegenwoordig. Liefhebbers van Obituary, Pestilence en Vader kunnen hier dan ook gebroederlijk op headbangen. ‘Canto IV – Avarita’ bewijst dat Sphere op Inferno ook juist vanaf de aftrap meedogenloos kan starten. Kortom, geen nummer is hetzelfde, maar de signatuur van de band blijft overeind. Dat komt mede door de goede productie die ook het genre eert.

Hoog bezoek

Wie onlangs Aborted of Coffin Feeder nog heeft gezien, weet dat Sven de Caluwé een instituut op het gebied van death metal is. Zijn stort is inmiddels al decennia verantwoordelijk voor het feit dat België iets extreems als troef op de internationale kaart heeft. Hij komt in ‘Canto II – Luxuria’ met Sphere meebrullen. Dat dit een portie meedogenloze death metal oplevert, is een understatement.

Sphere bewijst eens te meer met Inferno dat zij de instrumenten omhangen om de death metal in de breedte te benutten. Op deze manier is het vijftig minuten enerverend luisteren naar en opgaan in deze plaat. Waarom vijftig minuten? Simpelweg omdat het album vijftig minuten duurt.