White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Thy Art Is Murder – Human Target

Leestijd: 2 minuten

Twee zaken die gesteld kunnen worden als het om Thy Art Is Murder gaat: de band is bruut en houdt van lage tonen. De Australiër zagen voor de vorige plaat brulboei CH McMahon terugkeren, welke hen geen windeieren heeft gelegd. Nu heeft de groep een nieuw wapen wat op de mensheid losgelaten kan worden: Human Target. Die schijf komt net als zijn voorganger uit via Nuclear Blast.

De schijf trapt gelijk af met ‘Human Target’. Dan wordt gelijk duidelijk dat Thy Art Is Murder nog steeds staat voor wat sommigen deathcore noemen. Misschien kan het beter een brute bak teringherrie worden genoemd, zonder daarmee een negatieve lading erin te werpen. In tegendeel. Dit is wat de jeugd plat krijgt. Hun lage tonen en de soms verrassende overgangen zorgen dat energie op de meest zware, destructieve manier gelost kan worden. De break in ‘New Gods’ getuigt hier ook van. Het is daar heel simpel: Thy Art Is Murder geeft de luisteraar de neiging het dichtstbij zijnde attribuut, dierbaar of niet, levend of niet, vast te grijpen en uit pure energie zo ver mogelijk weg te willen werpen.

Op Human Target verwelkomt Thy Art Is Murder ook een nieuwe drummer. Dat die bruut tekeer kan gaan op die drumkit zorgt ervoor dat zelfs The Muppets’ Animal het nakijken heeft. ‘Make America Hate Again’, wat natuurlijk ook gepredikt werd door Brujeria, laat dat goed horen. In combinatie met het strakke gitaarwerk, zorgt Thy Art Is Murder dat men geheel op een eigentijdse manier werkt aan een destructief wapen voor de mensheid. De Verenigde Staten hebben atoombommen, nog heel wat, maar Australië heeft Thy Art Is Murder.

Men is gewaarschuwd: er kan schade aangericht worden door het luisteren naar Human Target van Thy Art Is Murder. Het is zwaar, het is snoeihard en heeft overduidelijk geen boodschap aan alles en iedereen die hier zo nodig iets van moet vinden. Niet nadenken en gewoon los gaan.

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2026 White Room Reviews

Thema door Anders Norén