White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Vader – Solitude In Madness

Vader. De band van Piotr Wiwczarek is misschien wel de reden de wereldwijde metalliefhebbende ogen zich op Polen richtten. De in 1983 opgerichte band is toch wel de vader des vaderland als het om metal in dat land gaat. Eerlijk is eerlijk, de band heeft vele wisselingen doorgemaakt en niet elk album was even goed. Toch is Vader een instituut op het gebied van snoeiharde death metal.

Onlangs verscheen alweer de twaalde studioplaat van deze band. Solitude In Madness is verschenen via Nuclear Blast, waar de band inmiddels zijn onderdak heeft gevonden. En dat is niet voor niks. Alleen bands in bloedvorm krijgen daar een kans en dat geldt ook voor Vader. De voortekenen waren de laatste jaren alweer goed.

Solitude In Madness telt in het totaal elf tracks. Dat lijkt heel wat, maar wie beseft dat Vaders langste track op deze schijf afsluiter ‘Bones’ is welke net geen vier minuten duurt en dat maar één van de vier tracks is die langer dan drie minuten duurt is, snapt dat de totale speelduur het half uur niet haalt. Is dat erg? Eerlijk? Bij elke andere band was dit als een groot punt van kritiek geweest, maar Vader walst alles zo meedogenloos strak plat, waardoor het louter genieten is.

‘Despair’ was maar bij weinig bands tot een succes kunnen worden, maar Vader laat hier in één minuut en achttien secondes horen dat er blijkbaar niet meer nodig hoeft te zijn om een knallende death metal track te maken. Dat komt vooral omdat Vader kan buigen over een überstrakke ritmesectie en gitaristen die qua riff- en solowerk weten te imponeren. ‘Sanctification Denied’ is daar ook een goed voorbeeld van. De ijzersterke riff waarmee de band het nummer opent en verderop de heerlijke solo’s zullen elke metalhead in de zevende hemel brengen.

Wat opvalt aan Solitude In Madness is dat de productie ook uiterst verzorgd is. Vader heeft een keiharde plaat opgenomen die ook nog eens goed uit de verf komt in middels een sterke sound die vol klinkt, maar ook de death metal duidelijk eert. Of ‘Final Declaration’, ‘And Satan Wept’ of ‘Stigma Of Divinity’, wat overigens de andere track is die de twee minuten niet haalt, elke track van deze plaat is exemplarisch voor hoe sterk Vader hier bezig is.

Solitude In Madness is een überstrakke death metal plaat vol vuur. De speelduur van een klein half uur is misschien wel fijn, want op deze manier kan Vader knallen zoals alleen zij kunnen. Buiten het feit dat deze schijf direct in elke collectie van death metal liefhebbers moet prijken, betaalt Vader misschien met deze schijf ook wel het vertrouwen van Nuclear Blast in hen uit. Killerplaat.

Volg!
Laatste berichten van Ralf W. (alles zien)
0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2022 White Room Reviews

Thema door Anders Norén