Alcatraz 2025 – Dag 4 @Lange Munte, Kortrijk (BE)

Leestijd: 7 minuten

Zondag. De stofwolken van zaterdag waren nog maar goed en wel gaan liggen toen het terrein aan de Lange Munte te Kortrijk weer open ging. Dag 4 begon namelijk al vroeg, heel vroeg. Majestica trapte namelijk al om tien voor half twaalf af op de machtige Prison Stage. Hun opzwepende powermetal was een voorbode op een machtige laatste dag Alcatraz.

Tekst: Ralf W.
Foto’s: Seth A.

Veelzijdigheid troef, wederom

Alcatraz had voor de verandering deze zondag ook heel gevarieerd ingericht. Terwijl de zon kneiterhard op de bolletjes en tentdoeken straalde, kon de festivalganger genieten van alles wat de heavy muziek te bieden had. Op voorhand was dat al een conclusie die gedaan kon worden, want eenzijdig kon het voor niemand worden. Thrash metal, heavy metal, black metal, death metal, psychedelische rock, stoner, nu-metal; variatie was troef.

Het mooie van Alcatraz was dat ook dag vier niet alleen qua muziek gevarieerd was, want het overige entertainment dook ook op velerlei manieren op. Metallikoor mocht ook nog opdraven, in El Presidio werden de plaatjes nog een flink geschud om de voetjes van de vloer te krijgen en de vuurshow leek wel warmer en machtiger dan voorheen. Dikke Dennis had als eer ook deze avond in de El Presidio af te sluiten en daarmee ook het festival. Ja, ook zonder De Røckers weet hij mensen in beweging te krijgen.

Donkerte troef

Toch draaide het vooral om wat er op de vier podia gebeurde. Terwijl de geijkte festivalgeur de neus penetreert als koffie en bier langs elkaar heen bewegen, is dat op dag 4 niet het enige dat duister van aard is. Twee fenomenale black metal acts wisten op geheel eigen wijze te imponeren. Dimmu Borgir liet zien een echte headliner voor een festival te zijn, want de symfonische black metal va n Shagrath en co werd omlijst door een puike show. Dat het geluid de Noren letterlijk in de steek liet, leek de band niet te deren. Openen met ‘Puritania’ zorgde al voor veel lof, maar de uitvoering van ‘The Mourning Palace’ als afsluiter maakte dat Dimmu Borgir zichzelf daar op een voetstuk zette.

Heel anders was de donkerte van Emperor. Net als Dimmu Borgir geldt daar dat men graag de nummers uit de jaren ’90 hoort. Echter er is één groot verschil, want waar Dimmu Borgir door de jaren heen zichzelf steeds verder ontwikkelde, is Emperor kort na de eeuwwisseling gestopt met nieuwe muziek maken. De drie studioplaten uit de jaren ’90 behoren in elke platencollectie van de zelf-respecterende black metal fanaat en gelukkig stond dat ook centraal in de show op Alcatraz. Van begin tot eind hielden Ihsahn en Samoth met de rest van hun band het publiek genadig bij de stort. Hoe? Heel simpel: door de black metal van weleer vol vuur en met een strijdlustige scherpte op de man af te vuren. Een puur genot voor hen met een zwart hart.

Eigenzinnige dope

Eigenzinnigheid was ook troef op dag 4 van Alcatraz. Dat viel vooral in de Helldorado te beleven. Natuurlijk is Gutalax altijd een feestje dat alleen begrepen kan worden door erbij te zijn. Die band maakte hun grind-feest-status daar in België ook meer dan waar. Dope was vervolgens op die bühne van een hele andere orde. Dat was ook eigenzinnig, maar dan wel in het kader van jeugdsentiment voor velen. In de tijden dat Korn en Limb Bizkit de nu-metal naar de mainstream brachten, was Dope in de underground zeer populair. Daar greep de band dan ook naar terug, want, het door velen luidkeels meegezongen ‘Die Motherfucker Die’ ontbrak dan ook niet in de set.

Prong is al decennia lang een band met status en direct ook een band die niet te plaatsen is. Dat bleek op Alcatraz, waar de groep een stevige set wegzette, ook eens te meer. Hun eigenzinnigheid in ritmiek, teksten en performance maakte wel dat velen gekluisterd bleven kijken, zonder exact te weten hoe er nu bewogen kon worden. Prong ten voeten uit! Later gold dat daar ook voor Static-X, welke ook na de dood van Wayne de statische nu-metal doet voortleven, en de stonerhelden van Fu Manchu.

Verwoestend en verpletterend

Voor hen die van bruut houden, was het vroeg aanwezig zijn. Om 12.00, toen Majestica dus op het hoofdpodium al klaar was, trapte de Spaanse death metal gigant Avulsed af. Dave Rotten had zelfs nog bloed bij om iedereen mee te zegenen, inclusief publiek, maar wist bovenal met de compromisloze death metal de nekspieren voor die dag goed op te warmen. Overigens viel daarbij gitarist Alejandro Lobo op door zijn gitaar met dubbele hals, maar dan wel bijna tegen elkaar welke die ook nog vakkundig inzette. De techniek in dienst van de death metal.

Als het dan toch om techniek en death metal gaat, mocht Pestilence niet ontbreken. Patrick Mameli had het muzikaal met zijn band het goed voor elkaar, maar de tijd tussen de songs zorgde er wel voor dat die opgewarmde nekspieren wat meer rust kregen dan nodig. Gaerae zette vervolgens met hun absurdistische performance alle zintuigen in vuur en vlam en toonde waarom zij in het heavy genre zo’n graag geziene gast zijn.

Metalen zwaargewichten

Velen hadden op de Prison Stage de shows van Fear Factory, Kerry King en afsluiter Machine Head ook overduidelijk omcirkeld. Fear Factory speelde aan het eind van de middag daar en bracht Demanufacture live. Feit dat alleen gitarist Dino Cazares nog van de partij is, maakte vele niet uit. De klassiekers van weleer werden gespeeld en Milo Silvestro bleek live meer richting de plaat te kunnen zingen dan Burton C. Bell ooit heeft gedaan. Jammer? Ja, eigenlijk wel.

Kerry King zal natuurlijk altijd in één adem, tot ver na zijn dood, met Slayer genoemd worden. Toch is hij inmiddels al een tijdje solo actief en dat doet deze gitarist verre van onverdienstelijk. From Hell I Rise bleek afgelopen jaar een geniale plaat in de thrash, mede omdat hij gelouterde muzikanten om hem heen heeft verzameld. Dat bleek op Alcatraz ook. Kerry King vlamde, al heeft hij zich wederom ingelaten met een frontman, de zanger van Death Angel, die qua interactie niet altijd op één lijn zit met het publiek. De set was echter strak, fel en afwisselend en met ‘Repentless’, ‘Raining Blood’ en ‘Black Magic’ viel er voor de Slayer-fanaat ook niks te zeiken. IJzersterk lesje in effectieve thrash.

Machine Head echte headliner

De echte afsluiter van Alcatraz, ondanks dat feitelijk Rotting Christ en de gitaarhelden van Earthless op andere podia veel later eindigden, was toch wel Machine Head. De band beloofde vuurwerk en gaf vuurwerk, ook letterlijk. Het Amerikaanse kwartet weet wat het is om een set groots weg te zetten, om zowel het nieuwe als oude werk te eren en om een breed metalpubliek mee te krijgen. ‘Imperium’ was een betere opener dan menig festivalganger had verwacht, waardoor ook een aantal sceptici direct er lekker in zaten. Het meezingbare, geladen ‘Is There Anybody Out There?’  kwam letterlijk met vuurwerk en ‘Darkness Within’ zorgde voor kippenvel bij duizenden daar op het veld.

Het besef kwam niet veel later dat Alactraz 2025 na een ijzersterker, zeer verrassende en breed opgezette dag 4 er ook op zat. De namen voor 2026 prijkten al op de posters, de tenten konden worden ingepakt en Kortrijk kon weer even op adem komen. Als de metalhead hier niet genoten heeft, kan dat alleen maar aan hem- of haarzelf liggen. Topfestival.

Alcatraz online

Website