Alcatraz 2026 – Dag 1 @Lange Munte, Kortrijk (BE)

Leestijd: 6 minuten

Donderdag 6 augustus 2026. Velen lijken er weer klaar voor daar in het zuiden van België. Velen staan dan ook klaar om hun eigen verhaal te maken, niet wetend hoe dat verhaal over vier dagen gaat zijn. White Room Reviews was ook afgereisd naar Alcatraz om op dag 1 al present te zijn voor al het moois dat het festival te bieden heeft. Men ging voor een artikel, maar zou terugkomen met een verhaal, of verhalen, of een boek.

Dag 1 van Alcatraz is altijd de kortste dag. Op donderdag mag men rustig afreizen naar Kortrijk, waar nodig zich installeren op de camping of rustig inchecken in het hotel of sociaal doen in de geboekte bed en breakfast. Daarna is het snel naar het terrein aan de Lange Munte, om daar de polsbandjes op te laden, want Alcatraz was in 2026 zonder fysieke tokens, en een weg te vinden over het terrein. Groot verschil met de voorgaande editie: de Prison Stage was deze dag al wel in gebruik.

Tekst: Ralf W.
Foto’s: Seth Abrikoos

Veelzijdig feest

Op de bühne van de Prison Stage was het aan Wings Of Steel om te openen. Daarna was het aan Soulfly om onder aanvoering van de immer enthousiast Max Cavalera, tegenwoordig in Soulfly met één van zijn zoons achter hem op de drums. De set wat niet louter een moment van het heavy geweld, want Soulfly schuwt het experiment en de tribal invloeden niet. Toen er allemaal trommels op het podium verschenen, mocht een kind uit het publiek met een Soulfly shirt het podium op om aan de zijde van Max Cavalera op de drums te slaan. Het moet voor het jochie een ongekende herinnering voor de rest van zijn leven zijn.

Soulfly mocht dan in het midden van de set dat experimentele van hun meer etaleren, aan het eind waren het toch echt wel wat knallers die het publiek uitzinnig maakten. ‘Bleed’, waarin Max’ stiefzoon Richie Cavalera van Incite mee kwam doen, Deftones-cover ‘Headup’ en afsluiter ‘Eye For An Eye’ zorgden dat vele toeschouwers flink in beweging kwamen, zelfs achter op het veld. Dat die laatst genoemde song nog vooraf werd gegaan door een stukje ‘Jumpdafuckup’, maakte dat slotakkoord alleen maar nog energieker.

Uitzwaaien Channel Zero

Op de donderdag stonden de nodige Belgische bands geprogrammeerd en daarvan was voor velen de groovy thrash band Channel Zero toch wel de band die niet gemist mocht worden. Het zou immers de laatste festivalshow van Franky en zijn kompanen worden. Dat zijn arm in een mitella zat, met het Channel Zero-logo erop, maakte niet dat hij er minder energiek om was. De band was gekomen om te vlammen en stookte dan ook duidelijk dat vuurtje op dag 1 van Alcatraz hoog op. Na ‘Black Fuel’ was het dan echt gedaan voor Channel Zero op festivals. De liefhebbers kunnen nog uitkijken naar 12 december, als Channel Zero voor het laatst op een podium zal klimmen.

Alestorm gold als afsluiter van de Prison Stage. Gezien het drukke programma en keuzes die dan gemaakt moesten worden, werd dit ongetwijfeld zeer enthousiaste feest overgelaten aan andere festivalgangers. Daarbij was er nog een extra reden om deze te missen, maar dat kan verderop gelezen worden. Sowieso geldt dat niet alles gezien kon worden, daarom zijn sommige bands wel vastgelegd op camera, maar komen die niet in het verslag voor. Ja, dan worden er soms ook erg goede shows gemist.

Helldorado versus Swamp

De Helldorado, het grote overdekte podium waar dit weekend de overhand was voor de modernere varianten van heavy muziek, werd geopend door Aeveris. Om 17.45, toen zij begonnen en daarmee ook het festival aftrapte, was die warme tent al goed gevuld. Het was een zeer verdienstelijke show waarbij deze Belgische band het publiek al goed in beweging kreeg.

Dat gold ook voor de immer energie Guido Gevels en zijn kompanen. Ja, Cylone had na Aeveris de eer om de Swamp te openen. Laat het bouwen van een feestje vol thrash maar over aan dit gezelschap. Eerder dit jaar verscheen Known Unto God, een EP met voor het eerst sinds heel lang nieuwe muziek. Het was duidelijk dat het publiek die release al tussen de oren had, want onder andere de titeltrack werd luidkeels meegebruld

Klein en intens in La Morgue

Het kleinste podium van Alcatraz, La Morgue, bood op dag 1 ook al genoeg interessants. Death Fury mocht openen, op hetzelfde moment als dat Aeveris in de Helldorado aftrapte, om daarna het aan de heren van Left To Die te laten. Die band draait natuurlijk om Death. Er zijn op een festival als deze genoeg mensen die niet zijn aangehaakt op die trein, dat kan, want smaken verschillen, maar Left To Die was gekomen om vol overtuiging juist iedereen deelgenoot te maken van de legacy van het vroegere werk van Death.

Eerlijk is eerlijk, na een paar tracks was het duidelijk. Left To Die speelt Death overtuigend, de sound was bagger en het gevoel van de jaren ’80 was terug. Het was altijd nog boeiender dan Enthroned. Die band speelde daarna. Enthroned was ook voor sommige doorgewinterde black metal fanaten saai.

Over saai gesproken, Mikkey Dee And Friends in de Swamp. Motörhead-drummer Mikkey Dee was gekomen om het festival op te sieren met werk van Motörhead en had zich waarschijnlijk ook voorgenomen veel te praten. Dat haalde de energie weg, net als de performance van de net-niet Lemmy die als zanger en bassist fungeerde. Ja, de nummers speelde de band goed, maar het was toch alsof het Motörhead was zonder Motörhead. Gewoon het werk met rust laten en de legacy in de hoofden laten voortleven.

Der Weg Einer Freiheit betovert

Het was ruim na elf uur toen Der Weg Einer Freiheit (zie ook de special over deze show) in La Morgue op het podium kwam. Nikita en zijn mannen waren gekomen om op geheel eigen manier het publiek aan zich te binden. De door post-rock beïnvloede black metal van hun kent al jaren een ongekende status. Op dag 1 van Alcatraz was het duidelijk waarom, want het was intens, meeslepend en gevarieerd. ‘Eos’, van het meest recente album Innern, werd in een machtige versie voorgeschoteld.

Die plaat stond sowieso centraal deze avond. Van de zeven nummers, want de nummers van Der Weg Einer Freiheit zijn nu eenmaal lang, kwamen er meer dan de helft van die release. ‘Ruhe’ , een track van hun begindagen, leek aangekondigd te worden als laatste nummer. Maar ijzersterke en vooral intense versies van ‘Aufbruch’ en ‘Forlorn’ hielden daarna de liefhebber nog ruim een kwartier in de greep van deze band. Voor velen die daar stonden, gold dat na zo’n intense show Immence (waarvoor wel een fotospecial is) en Alestorm, hoe goed die bands ook zijn, wel gemist konden worden. Dit euforische, betoverende gevoel moest behouden worden, de nacht in.

De aftrap was gedaan. Dag 1 van Alcatraz zat erop. Hoe warm en stoffig het ook was, de pret kon zelden gedrukt worden. Gezien alles wat de komende dagen nog zou komen, beloofde deze start veel goed. Hier werden nieuwe verhalen gemaakt.

Alcatraz online

Website
Facebook
Instagram