Battle In The Nord III - dag 1 @The Black Lab, Wasquehal (FR)

Leestijd: 5 minuten

De kou teistert noordwest Europa, maar niet zo zeer dat op pad gaan niet mogelijk is. De redactie van White Room Reviews streek daarom neer in Wasquehal, waar in The Black Lab de derde editie van Battle In The Nord plaats zou vinden. De line-up stond bol van de black- en death/doom-georiënteerde bands, maar op voorhand was al duidelijk dat geen band als kopie van de ander zou zijn.

Tekst: Ralf. W, Mike v.G.
Foto’s: Seth A.

The Black Lab

Lille kent de nodige locaties waar het betere gitaarwerk gespeeld kan worden, maar net buiten die Franse miljoenenstad bevindt zich een podium met een interessante programmering. Battle In The Nord, welke eigenlijk op een andere locatie in een andere voorstad van Lille plaats zou vinden, is namelijk niet het enige in deze hoek van de metal wat daar plaats vindt. Binnenkort zal bijvoorbeeld de Duitse grootmacht van de post-black metal, Der Weg Einer Freiheit, ook hier neerstrijken.

The Black Lab situeert zich op een industriegebied. Het is op loopafstand van de metro, maar in de buurt kan de auto ook met gemak geparkeerd worden. Waar het buiten een industriële doos lijkt, is het binnen een mooie, goed verzorgde zaal. De lange bar biedt genoeg varianten bier, het één beter drinkbaar dan het ander, en ook voor merch en aanverwanten is er veel ruimte. Begrijpelijk dat Battle Of The Nord hier neerstreek.

Ost, Paths To Deliverance en Skaphos

Zoals gezegd bevatte de line-up van Battle Of The Nord veel bands die iets hadden met black of death/doom. De eerste dag was het eerstgenoemde genre meer in de overhand. Ost had de eer af te trappen. Deze relatief nieuwe band, komend uit Strasbourg, presenteerde een prima staaltje black metal. Het was duister, schel en fel. Mooi om de dag mee af te trappen.

Paths To Deliverance volgde daarop. Deze band heeft meer met Battle In The Nord als men misschien vermoedt. Toch was dat niet de reden om hier op het podium te staan. Afgelopen jaar bracht deze band Ten uit en die plaat bruist van de black metal. Onder aanvoering van A.S.A., die een dag later ook nog als bassist van Alkhemia te bewonderen zou zijn, vuurde dit gezelschap de black metal genadeloos op het publiek af.

De band die daarna kwam, loog er ook niet om. Skaphos bracht afgelopen jaar met Cult Of Uzura een langspeler uit die als een bom insloeg op het snijvlak van de black en death metal. Live bleek op Battle In The Nord dat dit kunstje niet alleen op plaat schittert. Het viertal zette een vlammende set weg, waarbij alles en iedereen wel gedwongen werd erin op te gaan.

Malphas, Gorgon, Servant

Waar Skaphos de black metal met de death metal combineert, wist de band daarna de black metal op een hele andere manier te presenteren. Malphas bracht de rauwheid van de hardcore naar de duisternis. Daardoor deed deze eveneens Franse band ergens ook denken aan Midnight, ook kijkend naar de energie die deze rauwheid voortbracht.

Gorgon, compleet met corpse paint, wat altijd gewaardeerd wordt, trok alles terug naar de cultstatus. Christophe Chatelet is met zijn band sinds 2017 weer helemaal terug aan het front. Op Battle In The Nord bleek waarom. De black metal van Gorgon is niet geënt op moderniteit en juist dat is de kracht. De kille, straffe partijen gecombineerd met een klassiek staaltje performance deed de bezoekers, die toch al verwend waren, goed.

Servant was vervolgens de eerste band die niet van Franse komaf was. Deze Duitsers waren ook getooid met corpse paint, wat stiekem toch echt wel bevalt. Het geeft al sfeer voordat de eerste noot gespeeld is. Deze band bestaat nog maar vijf jaar, maar heeft al drie langspelers uit. Death Devil Magick uit 2024 is daarvan de meest recente. Waarom die band zo hard gaat, werd ook hier duidelijk. Live staat het als een huis, komt in een goed tempo en laat daardoor de bezoeker nergens afhaken.

Invernoir, Antrisch en Merrimack

Pas bij het Italiaanse Invernoir ging de storm van de black metal liggen. De uit Rome afkomstige groep laat hun muziek acteren op het snijvlak van de death/doom en gothic. De invloeden van Paradise Lost en My Dying Bride gingen dan ook gepaard met die van Moonspell. Invernoir zette een sterke set weg, waardoor ook mensen die puur voor de black kwamen, meer dan geboeid bleven kijken.

Antrisch was daarna een hoogtepunt tussen al die hoogtepunt. Deze Duitsers, sterk beïnvloed door de Eerste Wereldoorlog, zetten een meespelende set vol theatrale black metal voor, waarbij alleen de koude sneeuw ontbrak. Voor de rest ging het tot op het bot. De onheilspellende krijsen als de muziek een stapje naar achteren deed, gingen door merg en been. Precies wat de liefhebber raakt. Hier geen corpse paint, maar legerpetten uit een ver verleden. Antrisch presenteerde zich hier als ware headliner voor welk festival in de black metal dan ook.

Afsluiter Merrimack hoefde zich niet meer te introduceren. Deze Franse helden van de black metal, met corpse paint, brachten hun set met veel energie. Vocalist Vestal weet met zijn energie voorkomen, soms op het maniakale af, iedereen mee te slepen, waardoor deze afsluiter van dag 1 van Battle In The Nord letterlijk de laatste energie uit de bezoekers opeiste.

Battle In The Nord bleek op dag 1 een schot in de roos voor hen die de obscuurdere kanten van de metal hoog hebben zitten. De variatie was top, wat ook voor de gemoedelijke sfeer in de zaal en de puike organisatie goed. Heerlijk toch?