Graceless - Where Vultures Know Your Name

Leestijd: 2 minuten

Eind maart 2020. De Corona-crisis is nog niet op haar hoogtepunt. Gelukkig zijn er in deze barre tijden nog zaken die het thuis in quarantaine zitten dragelijker maken. Graceless is er een van.

Hoe kan het toch dat sommige muziek/albums het wél hebben en andere niet? Vanaf de eerste klanken van Lugdunum Batavorum weet je dat dit goed gaat worden. Als na een opmaat van een minuut de band echt gaat spelen, ontstaat er een glimlach op mijn gezicht en wordt ik ondergedompeld in een pot doomy deathmetal die als een panzerfaust mijn woonkamer binnen knalt. Wat een lekkere riffs, wat een machtige productie; alsof er na de inslag van de panzerfaust nog een tank over je heen gewalst komt. Lekker dit.

Retaliation of the Wicked is een iets meer uptempo gespeeld nummer met een hoog Asphyx en Bolt Thrower gehalte, inclusief een aantal lekkere solo’s. De gitaren van Remco Kreft en Björn Brusse zagen continue je ziel in stukken, terwijl Marc Verhaar met het niet al te ingewikkelde doch uiterst effectieve drumwerk de nummers naar grotere hoogten stuwt. Stil zitten kan niet meer, meebrullen kan al na één luisterbeurt, althans het refrein; Retaliation of the Wicked!

We hebben even tijd om wat bij te komen, want Commander of Christ begint dreigend en slepend. Ook hier schiet de naam van Bolt Thrower weer door mijn hoofd, maar vanaf het moment dat het hoofd in beweging kom, besluit ik om deze gedachte er uit te bangen. Graceless is geen Bolt Thrower, maar een combinatie van bands; Asphyx, Carcass, Cannibal Corpse, Obituary etc. En omdat dit natuurlijk geweldige bands zijn, kun je nu ondertussen wel raden wat de conclusie van Where Vultures Know Your Name is; precies, geweldig!

Met Nine Days of Mourning wordt de langste track van het album ingezet. Het eerste gedeelte van de track is mistroostig en dreigend. De vocalen van Kreft klinken ineens een stuk dramatischer, terwijl de riffs als een druilerige regenwolk door de woonkamer rollen. Ook hier weer dat stuwende karakter, alsof Graceless je meeneemt in haar koetst, dwalend door misère. Prachtige track.

Na veertig minuten en ondertussen drie tracks verder, knalt men de afsluiter Embrace the Rain er in. Een doomy-track die doet denken aan Paradise Lost. Iets rustiger van karakter dan de voorgaande tracks, maar is net zo melancholisch als zijn voorgangers.

Kreft schreeuwt tijdens het nummer een passage met ‘die tonight’ er in. Ik zou daar als luisteraar nog even mee wachten, want anders kun je niet meer genieten van dit prachtige album.

Vultures Know Your Name is een dijk van een plaat geworden, ongeacht of de wereld is ondergedompeld in Corona. Een van de beste albums die ik zelf het afgelopen jaar en vorig jaar gehoord heb. En nu maar hopen dat ze het album z.s.m. live kunnen spelen…