Periphery – Periphery V: Djent Is Not A Genre

Leestijd: 3 minuten

Het is even slikken als de invloeden van Textures en The Dillinger Escape Plan samen plaats moeten maken voor een stukje jazz om daarna ook nog in een soort van absurde film te geraken. Dat laatste is de brug naar de volgende track. Wat hier ervaren is, is de opening van Periphery V: Djent Is Not A Genre.

Periphery

De Amerikaanse band van Misha Mansoor schopt al jaren tegen alles wat op een gebaand pad lijkt. De progressieve insteek op de metal absorbeert nog veel meer dan louter de metal aan invloeden. Buiten de twee releases van Juggernauth starten alle releases met de naam van de band zelf, plus een Romeins cijfer als aanduiding om werk deel het gaat.

Periphery V: Djent Is Not A Genre

Nu is men dus aangekomen bij Periphery V: Djent Is Not A Genre. Om het allemaal nog even makkelijker te maken is deze plaat de zevende langspeler van dit gezelschap. De band heeft op deze plaat, welke uitkomt via hun eigen 3Dot Recordings, negen tracks geplaatst, waarvan de laatste twee de grens van de tien minuten ruimschoots overschrijden.

Blijkbaar is het wel goed met Periphery. Althans, ‘Everything Is Fine!’. Dat uitroepteken doet het hem. Is dat een understatement? Wie de track hoort, komt terug bij de invloeden van The Dillinger Escape Plan waar ongekanaliseerde woede middels heftige ritmes en dissonante salvo’s op de luisteraar wordt afgevuurd.

Heftig?

Of dit het heftigste is op Periphery V: Djent Is Not A Genre zal per persoon wisselen. Er zullen stemmen opgaan die juist het Justin Timberlake-zwoele aan de opening van ‘Silhouette’ heftig vinden. Ja, ook dat zweverige karakter komt hier en daar bij Periphery naar voren. Die openlijke flirts met de popmuziek en de elektronica zal niet bij elke fan in goede aarde vallen, maar eerlijk is eerlijk, Periphery blijft Periphery. En dat is een bij vlagen onnavolgbare band.

Dat geldt ook voor in de songs. Opener ‘Wildfire’ met het daarop volgende ‘Atropos’ tonen dat op een manier die dan weer wel in de smaak zal vallen. Zelfs als dan de saxofoon mee komt doen, blijft het heerlijk. In ‘Dying Star’, wat door zou kunnen gaan als een metalcore-ballade en lekker meeslepend is, laat Periphery het gevoel voor subtiele sounds ook goed horen. Wie daar gaat spitten in de lagen in de sound, komt veel tegen. De subtiele noten geven wel een magistraal extra dimensie aan de sound. Dat is exemplarisch voor hoe deze band met het geluid om gaat.

Adam ‘Nolly’ Getgood

Een mooie rol op Periphery V: Djent Is Not A Genre is weggelegd voor Adam ‘Nolly’ Getgood. De volgers van de band kennen hem als degene die onder andere bas deed in de periode voordat Periphery IV: Hail Stan uitkwam. Hij is echter nog wel de man achter de knoppen én hij verzorgd de baspartijen op deze plaat. Dus ondanks dat hij niet meer in de band zit, is hij nog wel echt vertegenwoordigd in de sound.

Het slotakkoord is er nog één, of eigenlijk zijn het er twee, om ‘u’ tegen te zeggen. ‘Dracul Gras’ en ‘Thanks Nobuo’ zorgen in een kleine vijfentwintig minuten samen dat Periphery de luisteraar nog eenmaal flink onderdompelt in de gewaagde ritmes, muren aan gitaren en verrassende frivoliteiten, ook op vocaal gebied.

De negen tracks op Periphery V: Djent Is Not A Genre laten horen dat Periphery veel breder is dan in een genre te bevatten. Dat is een feit. Deze progressieve insteek op de metal herbergt zoveel, dat het soms even goed luisteren is. Wie deze plaat onder de loep neemt, zal echter alleen maar telkens nieuwe zaken ontdekken. Typisch zo’n plaat die eerst even moet landen om daarna de impact pas echt te tonen.

TRACKLIST PERIPHERY V: DJENT IS NOT A GENRE

01 Wildfire
02 Atropos
03 Wax Wings
04 Everything is Fine!
05 Silhouette
06 Dying Star
07 Zagreus
08 Dracul Gras
09 Thanks Nobuo

PERIPHERY ONLINE

Website
Facebook
Twitter
Instagram