Carach Angren - The Cult Of Kariba

Leestijd: 3 minuten

Na vijf jaar stilte, geeft het Nederlands Carach Angren weer een teken van licht. Met The Cult of Kariba brengt de band via Seasons of Mist een EP uit met vijf nieuwe tracks. Het moet gezegd; vijf nieuwe tracks is wat overdreven, daar het intro ‘A Malevolent Force Stirs’ slecht 1.16 minuten duurt. Toch ben ik wel benieuwd naar de overige vier tracks, zeker omdat ik een haat-liefde verhouding heb met Carach Angren.

De liefde voor de band ontstond in 2008 toen Lammendam het levenslicht zag. Een album dat on-Nederlands goed was en een pot blackmetal van internationale kwaliteit de wereld in slingerde. Ook het daaropvolgende Death Came Through a Phantom Ship (2010) en Where the Corpses Sink Forever (2012) konden de goedkeuring van velen wegdragen, zo ook die van ondergetekende.

Periode van ‘haat’

Hierna begon ‘de haat’. Daar waar de drie eerste albums goede ‘horror’ albums waren, begon met This Is No Fairytale (2015) er een beetje het klad in te komen. De muziek werd meer van hetzelfde en straalde ook niet meer het duistere uit van de eerde albums. Poppy wil ik het zeker niet noemen, maar het rauwe randje was er wel af. Dance and Laugh Amongst the Rotten (2017) ging volledig aan mij voorbij en Franckensteina Strataemontanus (2020) was voor mij meer een soundtrack voor een griezelattractie in een willekeurig pretpark. In datzelfde jaar -2020- verliet drummer Namtar de band en werd het steeds stiller rondom Carach Angren. Of niet, maar dat is dan mijn persoonlijke beleving.

The Cult Of Kariba

Na dit lange intro, ben ik erg benieuwd wat Carach Angren op The Cult of Kariba gaat laten horen. De line-up bestaat vandaag de dag enkel uit Seregor en Ardek en is voor de EP aangevuld met onder andere meester drummer Gabe Seeber. En laat ik maar met de deur in huis vallen. Deze EP zorgt wederom voor een haat-liefde gevoel. Bij het intro ‘A Malevolent Force Stirs’ lijkt het alsof De Sprookjesboom het album inluidt. Waarom niet meteen uit de startblokken knallen met ‘Draw Blood’? Een typisch Carach Angren nummer; symfonisch, fel en snel. Het lijkt erop alsof men het bombastische wat naar de achtergrond heeft verdrongen en wat meer gitaar georiënteerd is gaan spelen. Begrijp me goed, de keys en violen duidelijk nog altijd op, maar het geheel klinkt weer een stuk krachtiger dan voorheen. Top! Dat geldt ook voor de tracks ‘The Ressurection of Kariba’ en ‘Venomous 1666’.

Ook deze ronde geen uitgerekte nummers van zes minuten, maar gewoon tracks met een duidelijke structuur en een gemiddelde speeltijd van onder de vijf minuten. Het houdt de vaart er lekker in. Er is echter één grote verrassing en dat is het nummer ‘Ik Kom Uit Het Graf’. Dit nummer is een vreemde eend in de bijt. Het komt op mij over als een soort techno track. Omdat men ook nog eens in het Nederlands zingt, met een Limburgs accent spreekt en zelfs een Oelala erin verwerkt, doet deze track me denken aan een psycho versie van ‘Suzanne’ van VOF de Kunst. Nee ik krijg het niet meer uit mijn kop en ik ben er zeker niet stapelgek op.

Toch geldt de conclusie van deze EP: een kleine nee, een grotere ja. En fijn dat Carach Angren met deze release weer terug aan het firmament is.