White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Carach Angren – Franckensteina Strataemontanus

Even waan ik mezelf in Middle Earth bij het luisteren naar intro Here in German Woodland. Niet alleen door de filmische muziekklanken, maar vooral door de pratende en verhalende stem van ‘Bilbo Baggins’. Enige verschil is dat het hier niet over een introductie van Dé Ring gaat, maar over meneer Johann Conrad Dippel.

De beste man werd geboren in 1673 in kasteel Frankenstein, vlakbij het Duitse Mühltal en Darmstadt en hield zich gedurende zijn leven bezig met controversiële thema’s rondom theologie, filosofie en alchemie. Dit nieuwe album verhaalt over de beste man. Omdat hij aan de universiteit studeerde werd het addendum Franckensteina-Strataemontanus toegevoegd, vandaar de titel van deze zesde langspeler.

Drummer

Wat dat betreft niks nieuws onder de zon. Wat wel ‘nieuw’ is, is het feit dat na de opnames drummer Namtar de band om persoonlijke redenen verliet en dat de band het na de Coronatijd zal moeten doen met een live-drummer. Deze is voor nu gevonden in Michiel van der Plicht (God Dethroned, Pestilence). In die zin is de toekomst van Carach Angren gelukkig gewaarborgd…

Maar even terug naar de muziek. Persoonlijk vond ik het debuutalbum Lammendam (2008) en opvolger Death Came Through a Phantom Ship (2010), twee geweldige albums. Al heb ik niet veel met symfonische blackmetal, de manier hoe Carach Angren agressie, techniek en filmische symfonielijnen tot een verhalend geheel wist te smeden, maakte indruk. De agressie waar ik het over had, kwam niet alleen door het snelle drumwerk van Namtar, maar ook door de productie; helder, duidelijk, een tikje rauw…lekker.

Toen Where The Corpses Sink Forever werd uitgebracht in 2012, vielen me twee dingen op. Het eerste was het feit dat de muziek van Carach Angren zich niet echt ontwikkelde. Daar is op zich niks mis mee, maar de muziek begon allemaal op elkaar te lijken. Ten tweede verdween het rauwe randje in de productie, waardoor het geheel wel erg gelikt begon te klinken.

Toen men hier ook nog eens een hele podiumsetting omheen bouwde met bewegende keyboardstands, drums omheind door hekken en al dat soort fratsen, begon Carach Angren voor mij meer op een Efteling attractie te lijken dan op een blackmetal band. Dit klinkt misschien oneerbiedig, maar zo wordt het niet bedoeld, want live stond en staat de band als een huis. Carach Angren is een van de weinige bands die haar complexe muziek ook live prima weet waar te maken en over te brengen.

Afgehaakt

In 2015 was tijd voor This is No Fairytale. Het albums waardoor ik afhaakte. Een saai verhaal, inspiratieloze nummers in de zin van ‘het blijft niet hangen’ en een productie die nog gladder werd. Dance and Laugh Amongst the Rotten (2017) is derhalve helemaal aan me voorbij gegaan. En dat is geen goed teken als een album van een band die je altijd prima hebt gevonden aan je voorbij gaat, zonder dat je er erg in hebt…

Hereniging

En dan nu word ik herenigd met de band middels Franckensteina Strataemontanus. Ik hoop van ganser harte dat dit nieuwe werk me weer weet te boeien, maar kijkende naar de titel en luisterend naar het intro waar ik mijn epistel mee begon, vraag ik het me af.

Bilbo is uitgepraat en ‘Scourged Ghoul Undead’ wordt ingezet. Het eerste wat me opvalt is de deathmetal-achtige, über gepolijste productie. Met name de drums hebben minder impact dan voorheen. Dat komt omdat de snaredrum wat prominent in de mix ligt en de drums geluidsmatig dusdanig gecompressed zijn, dat het dynamische er af is. En als er iets was dat Namtar uniek maakte, was het zijn snelle, strakke, haast percussie-achtige drumwerk binnen de muziek van Carach Angren. Die vibe is weg op dit album en wat rest is een pot ‘goed drumwerk, maar zeker niet speciaal’. Ook de basgitaar ligt bijna on-metal in de mix. Zo glad, zo helder, zo duidelijk te definiëren…iets meet metal had wel gemogen.

De muziek

Dan het nummer zelf. Dat doet me denken aan een willekeurig recentelijk Cradle of Filth nummer. Het enige wat ontbreekt is de hoge scream ala Dani Filth, maar verder had dit nummer ook op Cruelty and the Beast kunnen staan.

Hierna volgt de titeltrack. Een compact nummer van precies drie minuten. Het heeft een irritant hoempa ritme en dito refrein. In plaats van dat het angstaanjagend moet zijn klinkt het poppy en eerder lachwekkend. Een beetje een softe versie van een Rammstein nummer.

Wat dat betreft trapt Carach Angren niet echt overtuigd af. Naar mate het album vordert, verbetert dit met meer ‘old-school’ aandoende Carach nummers, zoals het dreigende ‘Operation Compass’ en het theatrale ‘Like a Conscious Parasite I Roam’. Maar daar tussen zitten ook het vluchtige ‘Monster’ en het nummer waar de lyricvideo op gebaseerd is, ‘Der Vampir von Nürnberg’. Ook dit nummer mist bij mij een beetje spirit. Het luistert goed weg, maar het is niet dat ik er kippenvel van kreeg.

Na het album drie keer te hebben geluisterd, trek ik voor mezelf de conclusie dat Carach Angren nog altijd prima nummers kan schrijven, die echter wel op een herhalingsrecept gaan lijken. Doordat je productie totaal niet-metal is, lijkt het alsof je luistert naar een stukje horrorfilm muziek. Prima, alleen bij de eerste drie albums was het muziek bij een film voor 16+ en bij dit laatste werk een kinderfilm voor 8+…sorry.

Tracklist

1. Here in German Woodland (01:35)
2. Scourged Ghoul Undead (05:38)
3. Franckensteina Strataemontanus (03:03)
4. The Necromancer (04:08)
5. Sewn for Solitude (03:52)
6. Operation Compass (06:00)
7. Monster (03:33)
8. Der Vampir von Nürnberg (06:00)
9. Skull with a Forked Tongue (05:56)
10. Like a Conscious Parasite I Roam (08:16)
Bonus
11. Frederick’s Experiments (02:40)

Carach Angren online

www.facebook.com/carachangren
www.instagram.com/carachangrenofficial
www.carach-angren.nl

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2020 White Room Reviews

Thema door Anders Norén