Backfire!

Leestijd: 2 minuten

Maastricht, ofwel M-town. Dat laatste is een begrip geworden in de hardcore. Eigenlijk is dat de verdienste van Right Direction en Backfire!. Ineens had Nederland het eigen New York als het om het genre ging. Die laatst genoemde band komt met The Last Confession. Dit laatste eerbetoon aan de hardcore verschijnt via ’s lands gevierde hardcore label WTF Records.

Wie Backfire! zegt, zegt waarschijnlijk Richie Backfire. Hoeveel Nederlandse hardcoredrummers hebben hun eigen straatbord? Helaas was de aanleiding erg treurig. De band ging door en deed dat altijd met Richard in gedachtes, wat hen misschien nog harder en vuriger uit de verf liet komen. Backfire! is een van die bands die voor altijd de geschiedenis van de Nederlandse hardcore zal kleuren.

The Last Confession

Is het een EP? Is het een mini-CD? Het is in ieder geval een korte release, welke gezien kan worden als het afscheidshoofdstuk. Misschien is het wel de epiloog van het verhaal van een M-town generatie dat eindig is. Afsluiter ‘Shed My Skin’ is met net geen drie minuten de langste van The Last Confession. Drie tracks halen de twee minuten niet eens. Dat betekent dus dat die repeatknop snel ingedrukt kan worden.

Muzikaal is het Backfire! zoals het Backfire! moet zijn. Dat betekent vol vuur, vol energie en met de overduidelijke kenmerken waar ook de New York-scène om geroemd wordt. Het is dus vijf maal puur beukwerk, met op zijn tijd melodie, met vocalen die tot op het bot voelbaar zijn en vooral met passie, heel veel passie. Vanaf opener ‘How Strong Can I Be’ is dat wel duidelijk.

The Last Confession is dat laatste eresaluut van Backfire! voor iedereen die de hardcore van de M-town Rebels een warm hart toe draagt of gedragen heeft, een puik eresaluut voor hen die daar niet meer op kunnen proosten en op een regio die maar wat trots hierop mag zijn.