Fleshgod Apocalypse

Leestijd: 3 minuten

Fleshgod Apocalypse behoeft geen introductie meer. Toch heeft de periode na het uitbrengen van Veleno het nodige teweeg gebracht. Daarover verderop meer. Inmiddels heeft de band na vijf jaar de opvolger van die plaat klaar. Opera is dat nieuwe epos van Fleshgod Apocalypse. Die plaat komt uit via Nuclear Blast.

Het was in 2021 dat frontman Francesco Paoli een bijna-dood ervaring had. Dat hakt er natuurlijk mentaal wel in, maar dat zorgt er ook dat kritisch gedacht wordt over wat men wilt. Het denken over nieuw materiaal gebeurde in een behoorlijk vernieuwde line-up, iets wat bi Fleshgod Apocalypse wel vaker gebeurt.

In 2020, na het uitbrengen van Veleno dus, zijn drummer Eugene Ryabchenko, gitarist Fabio Bartoletti en zangeres Veronica Bordacchini bij de band gekomen. Dat betekent dat alleen Francesco Ferrini naast Paoli nog een vertrouwd gezicht is. Voor Bordacchini geldt inmiddels dat die zich eerst richtte op de sopraanpartijen, maar dat ze inmiddels ook cleane vocalen voor haar rekening neemt.

Opera

Opera komt met tien nieuwe tracks van Fleshgod Apocalypse. Voor hen die de wenkbrauwen flink fronsten bij hun versie van ‘Blue (Da Ba Dee)’, nee, dat nummer is niet te vinden op Opera. Ook niet op een versie als bonusnummer, simpelweg omdat er nergens bonustracks op te vinden zijn. Elke versie duurt daarmee gewoon iets meer dan drieënveertig minuten.

Die starten met ‘Ode To Art (De’ Sepolcri)’. Daarin krijgt Veronica Bordacchini vooral het toneel. Het is intro op wat komen gaat, maar wel waar de rust nog zegeviert in het palet subtiele, groteske sferen. Die worden in het daarop volgende ‘I Can Never Die’ flink aangezet. Misschien is dat direct ook de meest rommelige track van Fleshgod Apocalypse op Opera. De band lijkt hier heel veel in de sound te willen plaatsen, waarbij de extra vocalen misschien niet bij iedereen in de smaak zullen vallen. ‘Per Aspera Ad Astra’ is een voorbeeld van de grootsheid zoals men Fleshgod Apocalypse kent. De symfonische gelaagdheid zorgt ervoor dat de luisteraar zich door het Rome in de Renaissance waant, waar familiewapens wapperen en paarden nog sierlijk hun eigenaren door de straten rijden. Maar, dan wel bruut.

Handreiking

Opera is een complete beleving met een duidelijk thematiek. Dat blijkt ook op momenten dat Fleshgod Apocalypse toch echt wel een handreiking aan bijvoorbeeld hun landgenoten van Lacuna Coil of het Nederlandse Epica lijken te doen. ‘Till Death Do Us Part’ is een meeslepende heavy ballade waar wederom Bordacchini de spotlight naar zich toe pakt. ‘Matricide 8.21’ weet ook op een meeslepende manier te betoveren. Dat soort tracks maken dat Fleshgod Apocalypse op Opera eens te meer oog heeft voor het geheel. Dat moge duidelijk zijn. Als het pianostuk ‘Opera’ de dans heeft afgesloten, moet het brein even los komen van de grootse Italiaanse sferen. Het maatpak mag weer vervangen worden door een jeans en bandshirt.

Als er één band de sferen van Italië goed in de muziek kan wegzetten, is het Fleshgod Apocalypse wel. En op Opera doet Fleshgod Apocalypse ondanks de nodige wisselingen en extra dosis levenservaring vooral op een hele groteske manier zichzelf een weelderige eer. Een plaat waar de grandeur van begin tot eind voelbaar is.

Tracklist Opera

1. Ode to Art (De’ Sepolcri)
2. I Can Never Die
3. Pendulum
4. Bloodclock
5. At War With My Soul
6. Morphine Waltz
7. Matricide 8.21
8. Per Aspera Ad Astra
9. Till Death Do Us Part
10. Opera