White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Frank Carter & The Rattlesnakes – End of Suffering

Hij trok de aandacht als frontman van de punkband Gallows, maar heeft inmiddels solo al minimal zoveel naam gemaakt. Frank Carter & The Rattlesnakes heeft met Blossom en Modern Ruin twee verschillende platen gemaakt, waardoor de verwachtingen voor de derde langspeler hooggespannen zijn. End Of Suffering komt uit via International Death Cult, waar ook de voorgaande schijf op is verschenen.

Om direct maar met de deur in huis te vallen, End Of Suffering sluit eerder aan bij Modern Ruin dan bij Blossom. De rock van Frank Carter & The Rattlesnakes heeft slechts hier en daar nog iets van de punk in zich, zoals in het refrein van ‘Supervillian’. Het is vooral de donkere alternatieve rock wat de klok slaat op deze twaalf tracks tellende langspeler. Die toon wordt gelijk al gezet in ‘Why A Butterfly Can’t Love A Spider’, waarvan de titel zo klaar als een klontje is. Het gaat hier niet om rauw rammen, maar op een gevoelige wijze de juiste noten en woorden wegleggen.

Ondanks dat de punkrock, waar toch menig fan misschien op had gehoopt, grotendeels definitief naar het tweede plan lijkt te zijn geschoven, is End Of Suffering wel een heerlijke plaat. Misschien is het zelfs sterker zonder die punkrock, want blijkbaar is Frank Carter uitermate goed in staat om pakkende, donkere songs met hier en daar een slepend karakter of een venijnige solo à la Tom Morello te maken. ‘Crowbar’, ‘Latex Dreams’ en ‘Tyrant Lizard’ zijn daar goede voorbeelden van. En ja, in die laatst genoemde track doet Rage Against The Machine-icoon Tom Morello zelf de solo.

Het is geen allerdaagse plaat van een totaal niet allerdaagse band. End Of Suffering laat horen dat keuzes zijn gemaakt. Frank Carter & The Rattlesnakes zijn klaar om zich volledig op te laten gaan in de donkere alternatieve rock, waarbij slechts af en toe nog een lijntje naar de punk wordt uitgegooid. Een klasse plaat.  

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2020 White Room Reviews

Thema door Anders Norén