Veenlijk

Leestijd: 3 minuten

Via Void Wanderer Productions verschijnt de debuut EP van de Amersfoortse blackmetalformatie
Veenlijk (er is blijkbaar al ooit een band geweest met deze naam, geen idee of dit een reïncarnatie
van die band is). De titel luidt Galgenberg en neemt de luisteraar in vier nummers terug naar
middeleeuws Amersfoort. De tijd waarin –zoals het begeleidend schrijven stelt- heksen brandden op
de brandstapel, onschuldige mensen door de kerk werden vervolgd en er mysterieuze rituelen
werden uitgevoerd in donkere gedeeltes van de bossen. Klinkt spannend allemaal, maar klinkt de blackmetal van dit kwartet ook spannend?

Uit de bio blijkt dat de heren Posthumus (vocals & gitaar) Mortiz (bas) in eerste instantie een vorm
van thrashblack wilden gaan maken, maar toen Ballantine (drums) en Fako (gitaar) toetraden tot de
band, sijpelden ook punk en post-hardcore invloeden door in de muziek. Dit omdat de twee
laatstgenoemden uit deze scene kwamen. De combinatie van ideeën zou moeten leiden tot een
‘unieke sound’.

De muziek

Laat ik maar eerlijk zijn; er is niets unieks aan Veenlijk. Los van de goede productie (met dank aan
Hans Pieters/ The People’s Noise) zijn de nummers eigenlijk heel saai. Bij de openingstrack ‘Egidiuslied’ bouwt de band de spanning langzaam op en als het geweld dat ‘losbarst’ lijkt het even of we naar een combinatie van Grafjammer en Asgrauw gaan luisteren. Heel even maar, want al snel wordt duidelijk dat het niveau van deze bands nergens wordt gehaald. De riffs klinken emotieloos, de drums recht toe recht aan, waardoor dit zeven minuten durende ‘epos’ een lange zit is geworden.

Meer dan black metal

Het riffwerk bij Heksenkring is inderdaad thrashy op sommige momenten en qua drumritmes begrijp
ik de post-hardcore invloeden uit de bio ook nog wel. Gooi er een solo tegenaan waardoor de naam
van Hellripper ook nog even op popt en voeg wat oi-elementen toe en je krijgt een mengeling van
ideeën die eigenlijk kop noch staart hebben. Daar bij de openingstrack het woord ‘saai’ te binnen
schoot, is dat bij deze track het woord ‘rommelig’. De solo klinkt ‘okay’ maar niet overtuigend, de
drums richting het einde als een omgevallen muur van bakstenen en het lijkt erop alsof het
speeltempo ook verandert.

De titeltrack ‘Galgenberg’ begint hakkend en ontpopt zich verder als een opzwepende blackmetal
track met sfeervolle postmetal riffs. Door de analoog klinkende productie heeft dit nummer zeker
wat in haar mars, alleen wordt het nergens echt spectaculair. Wel de beste track van de EP.
De afsluiter is ‘Bloedbad’. Een hakkend en soms thrashy nummer dat helaas ook aan elkaar hangt van
simpele riffs en dito drumpartijen. Als kers op de taart sluit de band af met regen en onweer…gaap.

Het mogelijk duidelijk zijn dat ik geen enkel idee heb waarom dit Veenlijk is opgestaan. De heren
hebben zowel op het gebied van songwriting als instrumentbeheersing nog een hele ontwikkeling
door te maken. Anno 2025 kun je met dit soort materiaal niet meer op de proppen komen. Seen and
heard it a 100.000 times before…and better. Ik zeg ‘terug het veen in en veel gaan oefenen!’