Alcatraz 2026 – Dag 3 @Lange Munte, Kortrijk (BE)

Leestijd: 6 minuten

Dag 3 van Alcatraz. Dat betekent dat de kennismaking van dag 1 voor sommigen al heel ver weg voelt, dat dag 2 nog steeds de tol eist, maar dat ook gewoon weer opgeladen moet worden. Nieuwe verhalen, meer verhalen, nog kleurrijkere verhalen. Deze dag begon als een hele vroege dag op een verlaten veld op het terrein van de Lange Munte.

Niemand was nog daar. De vrijwilliger prepareerden de laatste dingen, kregen de laatste briefings en checkten of alles ready was. De poorten moesten nog open gaan, maar de zon had al besloten er een feestje van te maken. Warmte en stof waren deze dag zo prominent aanwezig, dat die niet per se meer aangehaald hoeven te worden in de rest van dit verslag. Iedereen was daar wel een beetje klaar mee.

Tekst: Ralf W.
Foto’s: Seth Abrikoos

Het veld

Als het terrein van Alcatraz leeg is, is de entourage die is opgetuigd pas echt goed zichtbaar. Natuurlijk is het veel levendiger als de talloze bezoekers er leven in brengen, de vuurshow van het stuntteam vol in gang is en de zipline enthousiast gebruik wordt, maar het heeft wat. Misschien is het een moment van introspectie, zittend tegen een zuil in de schaduw, kijkend over die machtig grote weide met een soort van dor gras, lege tribunes en een leeg podium.

Zelfs Tailgunner was nog niet aan het opbouwen. Die band zou als eerste aftrappen op de Prison Stage. Dat grote podium bleef aardig leeg. Niet omdat Tailgunner niet kwam opdagen, maar omdat Tailgunner modern is. Zij hebben een drumstel en geen amps. De een vindt het tof en modern, terwijl de ander het niks vond. Gold ook voor de muziek, want hun heavy metal staat als een huis, maar men moet ook van een energieke Status Quo-show erbij houden.

Sympathieke haat

Op festivals als deze, zeker als het warm is, dan is het belangrijk om naar elkaar om te kijken. Misschien wordt dat niet altijd van de bands verwacht, maar tijdens de strakke show die Hate wegzette in de Swamp, was er tegen het eind van de show een opvallend moment. De band, waarbij het podium goed uitgedost was en de haren ritmisch en bijna indoctrinerend zwiepten, legde de show stil en verliet het podium. Daarmee geven ze de hulpdiensten de kans een situatie in het publiek in alle rust te verhelpen.

Toen dat gebeurt was, kwam de band toch nog terug, applaudisseerde voor het publiek en knalde er toch nog een nummer in. Eigenlijk was het onderbroken nummer, naar alle waarschijnlijkheid, de laatste van de set. Hate zette al een kneiterstrakke set daar in de warme Swamp weg, maar wist zich hier ook nog van de meest sympathieke kant te tonen. Hulde voor deze Poolse meesters van de blackened death metal.

Alsof het nog niet heftig genoeg was geweest, stond na Hate Jungle Rot in diezelfde tent om de wereld keihard op te sieren met hun death metal. Die band had weinig moeite om de boel in beweging te krijgen. Wat dat betreft, was dat ook interessanter dan Immolation, welke prima speelde, maar ergens ook tam was.

Mantah-stic

De Helldorado was op dag 3 van Alcatraz opnieuw voor hen die graag in beweging zijn. Brutal Sphincter was heel erg zichzelf, gaf duidelijkheid over de naam en delegeerde nog een bepaald publiek uit de moshpit, om onder andere vrouwen de kans te geven. Sophie Straat maar dan bruter. Midnight is live altijd raak en hun ongekende black-punk energie raasde dan ook als een malle door de Helldorado. Eens te meer bleek Midnight live een band van ongekende impact.

Dat laatste gold ook voor Mantah. Deze Belgen speelden al eerder op Alcatraz, maar ditmaal was de productie duidelijk opgevoerd. Vuur, decorstukken en ook de dames van de metalpolitie sierden de show, maar ondanks al die extra’s was het toch echt Mantah zelf die de show stal. Hun set was energiek, bracht meer mensen in beweging dan voor mogelijk was gehouden en zorgde voor verbinding. De heren bespeelden het publiek alsof ze in een kleine zaal stonden. Toen bij de Seal-cover ‘Crazy’ nog talloze geprinte zeehondjes de lucht in gingen, kon de band hun lach ook niet meer inhouden. Meerdere tongen zouden na afloop van het festival spreken over ‘misschien wel één van de beste bands van het gehele festival. Ja, zeker mantah-stic.

Ongeremd moshen

Zoals gezegd was het energie troef in de Helldorado. Municipal Waste gaf iedereen met hun crossover thrash een flinke schop onder de kont, terwijl Terror daarna de limieten van het moshen liet opzoeken. Ja, natuurlijk werd er gevraagd om een moshpit, maar zo bruut als het er daar aan toe ging, was een zeldzaamheid op Alcatraz. Misschien was het dan ook maar goed dat Terror een show gaf die korter was dan het spoorboekje aangaf.

Overigens was het niet alleen in de Helldorado een feest der moshers. Wat te denken van de Prison Stage waar Biohazard en Hatebreed achter elkaar geprogrammeerd stonden. De een was nog luider dan de ander, waarbij Hatebreed zelfs tijdens de set van Municipal Waste te horen was. Beide bands kennen genoeg klassiekers om vele harten sneller te doen kloppen. Daar speelden beide dan ook duidelijk op in.

Trippy de nacht in

Op de Prison Stage was de eer aan Arch Enemy om in een set vol vlammen dag 3 van Alcatraz af te sluiten. Hoewel zij daar stonden met hun nieuwe zangeres, was het in de Helldorado ook intens druk. Daar stond misschien wel de meest eigenzinnige band van het hele festival, Primus. Die menigte stond daar niet voor niks. Dat kan in de special gelezen worden. Primus betoverde geheel op eigen wijze, zonder concessies te doen aan de mainstream verwachtingen alles en iedereen en wenste hen nog een trippy nacht.

Dag 3 kende vele verhalen en die verhalen zouden op de volgende dag van Alcatraz alleen nog maar meer vorm krijgen. De combinatie van de warmte, de muziek en de algehele sfeer deed duidelijk iedereen goed.