1349 - The Wolf And The King - White Room Reviews

Leestijd: 3 minuten

The Wolf & The King is alweer langspeler nummer acht van het Noorse 1349 en wordt uitgebracht via Season of Mist. Persoonlijk heb ik altijd een haat-liefde verhouding met de band gehad. Ten tijden van hun debuut Liberation in 2003 werd de aandacht direct getrokken door het feit dat Frost op de potten rammelde. En alles waarbij Frost drumde, was op voorhand goed. Omdat Satyricon tegen die tijd al wat gas had teruggenomen qua snelheid in haar composities, was het een genot om de snelheid van Frost op zijn drumstel in al haar facetten te mogen aanhoren (en live te mogen aanschouwen) bij 1349.

Maar eerlijk is eerlijk. De nummers van de band werden altijd gedragen door de onuitputtelijke energie die Frost wist over te brengen met zijn drumstijl. Qua riffwerk en muzikale ideeën draaide 1349 vooral mee in de middenmoot. De nummers van de band door de jaren heen staken prima in elkaar, maar om nu te zeggen dat het ergens écht verrassend of memorabel werd? Voor mij persoonlijk niet.

The Wolf & The King

Ondertussen zijn we dus aanbeland bij The Wolf & The King. Aan de line-up is door de jaren heen op cd niks veranderd, dus trekken deze ronde Ravn, Seidemann, Archaon en Frost weer samen ten strijde om de wereld van een portie ‘onvervalste’ blackmetal te voorzien.

Ten opzichte van de voorganger The Infernal Pathway (2019) is er op zich niet veel veranderd, maar vallen wel een paar zaken op. Op de eerste plaats de productie. Deze is wat meer gepolijst dan de voorganger. Op zich niet erg, alleen klinken de drums nu wat minder analoog en de gitaren wat meer op zichzelf, waardoor de nummers wat aan kracht inboeten. Aan de andere kant zijn de composities en de vocalen van Ravn beter te horen en te volgen dan ooit tevoren.

Op de tweede plaats had ik af en toe het idee dat ik naar een uptempo versie van Satyricon-riffs zat te luisteren. Is dat erg? Dat ligt eraan hoe je de laatste vijf albums van Satyricon vindt. Een beetje Volcano, een beetje Now Diabolical een beetje Deep Calleth Upon Deep; sommige riffs hadden ook daar op kunnen staan.

AI-gegenereerde artwork?

Tot slot het artwork. Ja dat ziet er mooi uit, maar waarom zo’n AI-generated voorkant? Het ziet er een beetje game-like uit, waardoor ik de muziek niet meer zo op pure blackmetal waarde kan schatten.

Ik weet het, ik ben misschien zuur, maar ik moet eerlijk zijn. The Wolf & The King is een prima album geworden en zal zeker geroemd gaan worden omdat 1349 het heeft gemaakt. Had hier een andere – niet bekende- bandnaam boven geplakt gestaan, dan zou het album verzopen zijn in de zee van middelmaat.

Tracklist The Wolf And The King

1. The God Devourer (5:10)
2. Ash of Ages (5:27)
3. Shadow Point (3:40)
4. Inferior Pathways (4:28)
5. Inner Portal (5:08)
6. The Vessel and The Storm (5:15)
7. Obscura (3:44)
8. Fatalist (5:51)