Roosendaal Open Air 2026 @De Loods, Roosendaal

Leestijd: 8 minuten

‘Why do all good things come to an end?’, zong Nelly Furtado eens. Vandaag, zaterdag 29 augustus 2026, is zo’n dag dat er iets goeds in ieder geval voor onbepaalde tijd tot zijn eind komt. We hebben het over het jaarlijkse open lucht festival Roosendaal Open Air (ROA). Ooit begonnen als een amateur festival met hoofdzakelijk lokale bands, is ROA -mede door de bezielende inzet van organisatie STAM- uitgegroeid tot een professioneel opgezet festival met internationale allure. Maar zoals aangegeven, helaas zal dit jaar voorlopig de laatste editie hebben plaatsgevonden. De reden? Onzekerheid dan wel onduidelijkheid over een nieuwe locatie, daar de huidige locatie -De Loods- aan het eind van het jaar tegen de vlakte gaat vanwege de nieuwbouw van huizen.

Het weer lijkt vandaag mee te treuren met metal minnend Roosendaal en omstreken, want gedurende de dag worden er verschillende regenbuien verwacht. Het mag de pret niet drukken, want gewapend met poncho trekt ondergetekende voor de laatste keer op de fiets richting de festivallocatie. En samen met hem zo’n 350 andere metalheads.

Novelization

Om 13.00u schijnt er nog een waterig zonnetje op het hoofdpodium met de naam Pjöt stage, het podium vernoemd naar de veel te vroeg overleden mede-STAM organisator Pieter Verpaalen. De eerste band van vandaag die dit podium betreedt is de winnaar van de Metal Battle, het Arnhemse Novelization. De sferische black/death van dit viertal maakt indruk, Het geluid is voor een openingsact bijzonder goed te noemen, waardoor men de energie van de muziek zeker over weet te brengen op het publiek dat druppelsgewijs het terrein op begint te komen.

De muziek van Novelization heeft wat weg van Hypocrisy, hetgeen zeker een pluspunt is. De band speelt strak en energiek, maar is nog wel een beetje zoekende naar een eigen identiteit. Omdat er online nog maar twee nummers te vinden zijn van de band, is nog niet alles even herkenbaar voor de luisteraar, maar zanger/gitarist Chris geeft aan dat er binnenkort een EP verschijnt. Een band om in de gaten te houden!

AnomiC

De tweede band van de dag is het internationale gezelschap AnomiC. Met uitzondering van drummer Robin, hebben de overige bandleden hun roots in Syrië liggen. Tegenwoordig resideert de band in Amsterdam, dus kunnen we gewoon stellen dat we hier met een Nederlandse deathmetalformatie te maken hebben. De muziek van Anomic is bij ondergetekende niet echt bekend, aangezien de band sinds de oprichting in 2023, pas één EP heeft uitgebracht. Het geluid is in tegenstelling tot dat van Novelization in het begin van de set niet echt denderend, want de gitaren en solo’s zijn midden voor het podium amper te horen.

Toch laat AnomiC zien dat het er zin in heeft. De band speelt strak en vol overtuiging, terwijl de zanger (grunts) met zijn markante uiterlijk de aandacht van het publiek weet te trekken, lijkt hij een beetje in zijn eigen wereldje te blijven hangen op het podium. Gitarist en bandleider Raafat die de screams verzorgt en de nummers aankondigt, blijkt eigenlijk ook prima strot te hebben die misschien wel beter bij de trashy death past van AnomiC dan een diepe grunt…

Gore Force V

Als derde band zou de Limburgse deathcore formatie XII Thorns het podium gaan bestieren, ware het niet dat de band met autopech in België aan de kant stond. Dat betekent dat het Belgische Gore Force V een plekje naar voren op de bill is gehaald. Gore Force V stond vorig jaar ook al in Roosendaal, maar toen binnen, bij March of the Black Horse. Gore Force V is een grindcore band die louter voor feestelijke taferelen zorgt. Dat deed men vorig jaar en dat doet men vandaag weer. Complimenten voor zanger Senne, die zich vandaag met beenbraces aan, over het podium manoeuvreert en het publiek met zijn opzwepende charisma in beweging weet te brengen. Een typische ‘feestband’ die wellicht ook wat later geprogrammeerd had kunnen worden, wanneer de aanwezigen iets meer beneveld waren.

XII Thorns

Terwijl Gore Force V voor een stukje feestvreugde zorgde, gold dit ook voor XII Thorns. De lekke band was geplakt en men was ondertussen aangekomen in Roosendaal. Vanwege het feit dat het een en ander al uitliep, moest de band snel het podium op, hetgeen wederom voor wat geluidsissues zorgde. De deathcore van XII Thorns maakte vorig jaar toen de band een optreden in Little Devil deed, indruk op ondergetekende. In de kleine zaal, kwamen de licht en rookeffecten prima uit de verf en zorgde derhalve voor een sfeer verhogend effect op de strak gespeelde deathcore. Vandaag weinig licht en rookeffecten, dus moet men het hebben van hun eigen energie. En die weet men prima over te brengen op het publiek. De nummers van XII Thorns zijn compact en klinken grimmig, hetgeen ervoor zorgt dat de aandacht gedurende de wat korte show geen moment verslapt.

Disquiet

Terwijl Disquiet zoch klaarmaakt om op te treden, moet ondergetekende toch echt wat gaan eten. Vanaf de zijlijn wordt de strak gespeelde thrash gadegeslagen en weten de nummer het publiek duidelijk te bekoren. Het is alweer een tijd geleden dat de band de Metal Battle won (2012), maar wat wel duidelijk is, is dat de band qua ontwikkeling alleen maar beter is geworden het laatste decennium. Het enige jammere is, is dat de band niet erg gulzig is met het uitbrengen van albums, aangezien Instigate to Annihilate alweer uit 2022 stamt. Wellicht wordt het weer eens tijd voor nieuw werk en een tour in het voorprogramma van ‘grote’ band? Als ik later op de avond een willekeurig rondje doe met de vraag ‘welke band vond je het beste vanavond?’, werd Disquiet verscheidene malen genoemd…

Embers of Oblivion

De regen klettert op het terrein, dus verplaats ik me naar het binnen podium met de naam STAM stage. De Roosendaalse melodische ‘At The Gates- achtige’ death/black metal band Embers of Oblivion heeft de eer om dit podium voor deze dag in te wijden. Embers is een band die al heel wat jaren aan de weg timmert. De twee full-lengths, waarvan Widdershins Path uit 2018 de meest recente is, mochten rekenen op goede kritieken, ware het niet dat er pas sinds kort (lees; net voor de dit optreden) weer wat nieuws van de band te beluisteren viel in de vorm van de single ‘Ride the Waves of Torment’.

Tegenwoordig bestaat de band nog uit vier personen, waarbij drummer Marco de leadvocalen verzorgt en bassist Nomiis de nodige vocale ondersteuning verricht. Het is altijd even wennen wanneer de drummer ook de leadzanger is, maar bij Embers pakt dit prima uit. Ondanks dat Nomiis vocale ondersteuning biedt, blijkt het een prima frontman te zijn die het publiek goed mee weet te nemen. De band speelt strak, het geluid is prima te noemen en het publiek vindt het geweldig. Een band die nog altijd potentie heeft en waarvan gehoopt mag worden dat ze wat vaker op grotere shows in het voorprogramma mogen staan.

The Fifth Alliance

Terug naar buiten voor The Fifth Alliance. De Bredase sludge/doom/postmetal formatie lijkt qua ontwikkeling wel een beetje op Embers of Oblivion; men is zuinig als het gaat om releases én er is een flinke bezettingswisseling doorgevoerd. Dit jaar verscheen er pas nieuw werk in de vorm van Stenahoria, de opvolger van het in 2019 verschenen album The Depth of the Darkness. Frontvrouw Silvia is vervangen door zangeres Thalos Sacritas en Puck Wildschut die we kennen van Sisters of Suffocation bespeelt vandaag de dag de bas. De muziek van The Fifth Alliance is iets waar je van moet houden. Het laat zich lastig in een hokje plaatsen.

De muziek van The Fifth Alliance is zwaar, soms opzwepend en zeer zeker bezwerend. De band speelt zoals we dat van ze kennen, strak en overtuigend. Vooral mevrouw Sacritas weet met haar duistere schoonheid en dito bewegingen de aandacht van het publiek er goed bij te houden. Ook The Fifth Alliance is een band met veel potentie, dus het is hopen dat het niet weer 7 jaar duurt voordat er wat nieuws verschijnt.

Crawl

Altijd leuk om ook een band op de bill te hebben die van iets verder komt. Daar waar vorig jaar het Zweedse Sarcator naar ROA trok, is het dit maal de beurt aan het eveneens Zweedse Crawl. Crawl is een deathmetal band in de lijn van Entombed of Dismember. Het enige verschil is dat de laatste twee band wel internationaal bekend zijn en Crawl niet. Het maakt dat het publiek de nummers niet echt lijkt te kennen, maar zeer zeker wel weet te waarderen. Het geluid is goed en de band heeft er zichtbaar zin in om het publiek op te zwepen met enkele lompe beukers. Door het strakke spel en de enthousiaste frontman, weet Crawl het publiek te overtuigen van haar kunnen en sluit men voldaan de set af.

Hvalross

Als je aan het Roosendaalse Hvalross denkt, dan zou je deze band misschien niet direct plaatsen tussen de line-up van deze dag. Maar schijn bedriegt. De heavymetal van Hvalross zorgde namelijk voor een welkome en zeer positieve afwisseling op deze dag. Terwijl het buiten flink aan het doorregenen is, knalt de band op het STAM podium rond de klok van achten uit de startblokken.

Zelfs wanneer je de nummers van de band niet (goed) kent, zijn de riffs van dien aard, dat ze je meteen weten te grijpen. Melodieus en catchy, zonder dat het ergens cheesy wordt, om het zo maar te stellen. Hvalross laat op het podium zien dat het een geoliede machine is en weet vol overtuiging hun stuwende heavymetal de zaal in te slingeren. Het publiek lust er wel pap van, hetgeen zelfs resulteerde in een slam/cirkelpit. Persoonlijk  leverde Hvalross voor mij deze dag het meest complete plaatje van de dag af. Chapeau.

Firtan

Het Duitse Firtan is een pagan/blackmetal band waar je in Nederland niet veel over hoort. Hun meest recente album Helios wist ondergetekende echter wel te bekoren en het is ook prettig om vandaag nog wat blackmetal te horen. Wat Firtan onderscheidt van andere soortgelijke band, is de toevoeging van de viool, die niet op tape meeloopt, maar live wordt gespeeld door Klara Bachmair. De blackmetal van Firtan doet qua basis denken aan Harakiri For The Sky, hetgeen betekent dat we een pot sfeervolle, hoofdzakelijk midtempo gespeelde balckmetal te horen krijgen. De band brengt hun bezwerende nummers strak en gedegen over op het publiek, waarbij de regen en de invallende duisternis voor de nodige sfeerverhogende melancholie zorgen. Firtan is geen band om op te slammen, maar een band die je al luisterend moet betoveren. En dat is goed gelukt.

Legion of the Damed

Omdat Firtan ondergetekende bijna in slaap had gespeeld (in dit geval dus een compliment), heb ik Legion of the Damned aan me voorbij moeten laten gaan. Moe, zat en voldaan besluit ik tussen de buien door, weer huiswaarts te keren. Achteraf kreeg ik te horen dat Legion of the Damned heeft gedaan waar het goed in is en dat is het afleveren van een strakke en brute set.

Samengevat was deze laatste editie van Roosendaal Open Air wederom een succes. Het ontvangst, de organisatie, het bier, de metalmarkt, de schone toiletten, de bands…; dit festival klopt gewoon. Ik heb sterk het vermoeden dat het festival voor nu een ‘tot ziens’ is en zeker geen definitief ‘vaarwel’, al zal de toekomst moeten uitwijzen of dit klopt. Hulde aan STAM en Roosendaal Open Air en wie weet tot ooit!

Prachtige foto’s van het festival zijn gemaakt door Valerie Berger en zijn (met toestemming) te vinden op Instagram: Valerie Berger Photography (@valerie.berger_photography) • Instagram-foto’s en -video’s

Roosendaal Open Air online

Facebook
Instagram