Archvile King

Leestijd: 3 minuten

Frankrijk en black metal. De afgelopen jaren is gebleken dat die combinatie minimaal zo goed smaakt als Frankrijk en wijn. Toch was het bij Archvile King ooit niet de lijn der verwachtingen om in de black metal neer te strijken. Was die beweging eenmalig of duikt men juist nog dieper de black metal in? Dat moet blijken met Aux Heures Désespérées, de tweede langspeler van Archvile King. Die plaat verschijnt via Les Acteurs De L’Ombre Productions.

Hoewel hier over een black metal band gesproken lijkt te worden, geldt dat achter Archvile King maar één persoon schuil gaat. Baurus is de koning van Archvile King. Vanuit Nantes knalt Archvile King de muziek de wereld in. Het eerste wapenfeit was de EP Vile. Die verscheen in 2020 en daar leek alles vooral op de thrash gericht te zijn.

À La Ruine verscheen twee jaar na die korte release. Deze eerste langspeler van Archvile King was duidelijk doordrenkt met black metal. De straffe black metal ging daar gepaard met sterke sferische invloeden en werd betiteld als een succesvolle eerste langspeler. Wie die plaat nog scherp heeft, zal hopen dat Baurus bij zijn beweging naar de black metal is gebleven.

Aux Heures Désespérées

Archvile King heeft voor de liefhebber op Aux Heures Désespérées acht nieuwe tracks in petto. Goed nieuws is dat opener ‘Riposte’ direct van leer trekt. De furieuze metal, waarbij de vraag was of de black metal na de bewierookte eerste langspeler overeind zou blijven, maakt gelijk een statement. De black metal wordt misschien nog wel hoger en dominanter in het vaandel gedragen. Baurus lijkt namelijk furieus te zwaaien met die vlag, klaar voor de strijd.

‘Riposte’ is in dat kader geen misleidende opener. ‘Les Chant Des Braves’ geeft het namelijk direct een sterk vervolg. Daarbij geldt ook dat duidelijk is dat de melodie niet ondersneeuwt in de schelle furie. Tevens is het bij Archvile King duidelijk dat het Frans is wat er klinkt. Er zijn genoeg black metal platen te noemen waar een taal wel is aangehaald, maar dat niemand dat ook daadwerkelijk hoort. Hier is dat dus niet het geval. Het Frans wordt met trots gekrijst.

Rust

Zit er dan helemaal geen rust in de muziek van Archvile King op Aux Heures Désespérées? Jawel. Daarvan is de start van ‘L’Excusé’ een goed voorbeeld. Baurus durft daar de black metal fanaat naar adem te laten happen. Die ruime minuut wordt echter gevolgd door pure black metal, waarbij de sferen goed opgevoerd worden. Er zijn echt wel meer van dat soort momenten op deze plaat en soms lijken andere sferen ook van invloed. De start van ‘Sépulture’ is daar een goed voorbeeld van. Deze langste track van dit album komt met een mysterieuze opening. De toetsen lijken even in de ‘80’s beland te zijn. Langzaam wordt dat mysterie richting de black metal getrokken, waarna na anderhalve minuut de donkere hel geopend wordt. Gelukkig, want dat soort momenten hoeven niet te lang te duren.

Aux Heures Désespérées laat horen dat Archvile King met overtuiging in de black metal is gebleven. Het is een strak vervolg op de eerste langspeler en wederom een mooie stukje trotse Franse black metal.