Steven Wilson

Leestijd: 3 minuten

Steven Wilson. Geen introductie nodig natuurlijk, want de man zelf is een instituut in de muziekwereld. Al flink wat jaren is hij solo bezig, waarbij men vooraf nooit weet wat zijn brein naar de studio brengt. Daarom is het ook vol spanning uitkijken naar Requiem For A Village, wat de nieuwe langspeler van Steven Wilson is. De release verschijnt via Fiction Records.

Oké, dan toch even een introductie. Het is niet om hem te introduceren, maar eigenlijk om het besef weer even te laten landen waarvoor die man staat en stond. Insurgentes was in 2008 zijn eerste langspeler onder zijn eigen naam. Inmiddels staat die teller, inclusief Requiem For A Village, op negen langspelers.

Toen die eerste langspeler verscheen was het jaar daarvoor Fear Of A Blank Planet verschenen en zou een jaar daarna The Incident volgen. Dat waren toen de laatste langspelers van Porcupine Tree, welke hij ooit zelf startte, maar wat uitgroeide tot een van de meest invloedrijke bands in de hoek van de progressieve metal. Die band kende overigens enkele jaren terug een doorstart en bracht toen ook de langspeler Closure/Continuation uit.

Dat laatste was ook wel bijzonder en voor velen onverwacht. Het waren immers drukke jaren voor het muzikale brein van Steven Wilson. In 2021 verscheen namelijk The Future Bites, in 2023 The Harmony Codex en afgelopen jaar knalde hij er ook The Overview nog in. Geen plaat was hetzelfde en geen plaat was ongeïnspireerd.

Requiem For A Village

Het is alsof men ergens in terecht komt, maar men weet nog niet waar en wat er gaande is. ‘Swirl In A Larks Eye’ voelt zo. De mysterieuze intro van deze plaat prikkelt de luisteraar en houdt dat mysterieuze ook vast. Dat zwelt aan, terwijl de vertellende stem bijna poëtisch. Dit is nog maar de start van Steven Wilson en zijn twaalf tracks op Requiem For A Village.

‘Requiem For A Village’ is vervolgens de muzikale start van de reis. Hoewel de start en het eind rustig zijn, hint Steven Wilson hier ook op zijn affiniteit met de progressieve metal. Echter zijn die momenten niet veelvuldig op deze release. Steven Wilson pakt het dan ook breed aan, waardoor het sommige momenten heel dromerig kan zijn, zoals in ‘The Same River Twice’, terwijl juist zijn akoestische doortastendheid ook ruimte krijgt. ‘A Basket Of Bees’ onderstreept dat.

Samenhangende tracks

Binnen die gehele reis die Steven Wilson op Requiem For A Village voorschotelt, zijn er ook tracks die met elkaar samenhangen. ‘Now Departing’ en het aansluitende ‘Hireath’ laten dat goed horen. Het spel gaat van ingetogen en piano-geleid via hints naar The Beatles en Pink Floyd naar de progressieve rock. De rust ligt altijd op de loer en krijgt ook de kans het over te nemen.

Zo moeten ‘Great Green Map’, ‘Wheel’ en ‘The Old God Is Buried’ aan het eind van deze release ook gezien worden. Dat epos is een fenomenaal slotstuk wat ook alleen maar van een reis als deze als slotstuk opgediend kan worden. De afsluitende stem maakt het verhaal rond, het dorp is eervol herdacht om het toneel via Pink Floyd-achtige sferen te verlaten. Overigens geldt dat in ‘On Chapel Slope’ de invloed van de blues en David Bowie ook nog voelbaar zijn. Dat alles kan alleen Steven Wilson zo passend bij elkaar laten horen.

Steven Wilson heeft met Requiem For A Village opnieuw een album dat op voorhand niet te voorspellen was, dat van begin tot eind een boeiend geheel vol onverwachtse wendingen is en bovenal dat Steven Wilson toont op een manier die niet direct vergeleken kan en moet worden met de voorgangers. Eens te meer bewijst genie geniaal te zijn.