The Monolith Deathcult

Leestijd: 3 minuten

Het Nederlandse collectief van The Monolith Deathcult staat al jaren bekend om hun avant-garde death metal. Althans, dat is het predicaat dat op hun muziek is geplakt. Hoe avant-garde wordt ingevuld, is natuurlijk altijd aan de kunstenaars zelf. Inmiddels is het drie jaar na het uitkomen van V3 – Vernedering: Connect The Goddamn Dots. In die jaren is de avant-garde death metal geplust naar svpreme avant-garde death metal. Is The Monolith Deathcult op The Demon Who Makes Trophies Of Men, zoals het nieuwste speeltje van deze band heet, de overtreffende trap van zichzelf geworden?

Veelvuldig is in den landen de fout gemaakt door The Monolith Deathcult weg te zetten als absurd, onbegrijpelijk en niet te plaatsen in een hokje. Die classificaties zijn natuurlijk uiterst teleurstellend voor een groepje muzikale geniën die inmiddels als meer dan twintig jaar bewijzen muziek uiterst serieus te nemen.

Het drietal plus drummer Frank Schilperoort heeft inmiddels het drieluik van de V’s achter zich gelaten. Dat heeft The Monolith Deathcult natuurlijk niet kunnen doen zonder met V4 – Verbittering een prachtig vierde deel van dit drieluik uit te brengen. Dat was in 2022 en hoe dat nu exact zit, moet maar eens in hun webshop bekeken worden.

The Demon Who Makes Trophies Of Men

In acht tracks weet The Monolith Deathcult op The Demon Who Makes Trophies Of Men de mensheid die zich nog niet bewust was van de ondergang van haar soort voor te bereiden op de hel die ons staat te wachten. Waarschijnlijk worden er wenkbrauwen gefronst, maar dat moet ook. Dit is namelijk een uiterst serieuze zaak op leven en dood. Wie niet van reizen houdt, kan deze kleine vijftig minuten aan muziek beter links laten liggen en zelfstandig beginnen te graven. Hopeloos.

‘The Demons Who Makes Trophies Of Men’ zet The Monolith Deathcult direct in de spotlight zoals zij graag gezien worden. Dit is namelijk een band die het uitermate goed heeft begrepen dat op deze aardkloot al te veel a-b-a-b-c-b-liedjes zijn. Alsof Strapping Young Lad is neergestreken op een apocalyptische filmset weet The Monolith middels hun muzikale indoctrinatie de luisteraar plezierig te martelen. Dat blijkt ook in ‘Kindertodeslied MMXXIV’. Waarom ‘MMXXIV’? Omdat het natuurlijk 2024 is, maar deze steeds slechter rekenende natie dat waarschijnlijk niet doorhad (en The Monolith Deathcult in 2008 hier ook al iets mee had, maar dat terzijde). Nu is het gewoon lekker losgaan op een manier waarop Rammstein en Laibach lijken samen gegaan. Het is geen zaak van proberen te begrijpen, maar van ondergaan.

De kracht van de ondergang

Onheilspellend is het zeker wat The Monolith Deathcult op The Demon Who Makes Trophies Of Men voorschotelt. Wie alleen al de symfonische kant van ‘Gogmagogg – The Bryansk Forest Re-visited’, zal zich gereedmaken voor het ergste, want hier zet men een complete belevenis is werking voor de luisteraar. Ergens missen alleen de beelden nog. Dat geldt ook voor het in principe instrumentale ‘The Nightmare Of Corpse-City Rlyeh’. In principe? Ja, want er klinken weldegelijk stemmen, en niet alleen die in het hoofd van de luisteraar.

Mocht men ooit nog denken dat de ondergang al in volle glorie ingezet is, weet dan dat er altijd nog een overtreffende trap is. The Demon Who Makes Trophies Of Men geeft The Monolith Deathcult een perfecte, veelzijdige soundtrack voor de ondergangsfilm die nog niet is gemaakt, maar waarvan de soundtrack Oscar-waardig is.

The Monolith Deathcult - The Demon Who Makes Trophies Of Men

TRACKLIST THE DEMON WHO MAKES TROPHIES OF MEN

The Demon Who makes Trophies of Men (6:09)
Commanders Encircled with Foes (7:06)
Kindertodeslied MMXXIV (6:22)
The Nightmare Corpse-city of R’lyeh (4:18)
Gogmagog – The Bryansk Forest Re-visited (7:16)
Matadorrrr (4:27)
Three-Headed Death Machine (4:41)
I Spew Thee out of my Mouth MMXXIII (8:24)