Heaven Shall Burn, The Halo Effect, The Black Dahlia Murder, Frozen Soul @013, Tilburg

Leestijd: 6 minuten

‘Respect dat jullie op zondag naar een Duitse band komen kijken in Nederland.’ Misschien dat het woordje ‘wel’ was weggelaten, want eerlijk is eerlijk, menig bezoeker verbaasde het dat de zaal niet was uitverkocht. Sterker nog, de grote zaal van de 013 was maar voor de helft open. Alleen de eerste tredes van de trappen waren beschikbaar, plus het vlakke gedeelte natuurlijk. Aan de line-up lag het niet, want 013 presenteerde de metalhead met Heaven Shall Burn, The Halo Effect, The Black Dahlia Murder en Frozen Soul op een heftig programma.

Tekst: Ralf W.
Foto’s: Seth A.

Frozen Soul

Al vroeg op de avond, om half zeven om exact te zijn, was het de beurt aan Frozen Soul om te openen. Deze Amerikanen komen in mei met No Place For Warmth. Die langspeler, welke dan gaat verschijnen via Century Media, stond nu al centraal in de set. De titeltrack, welke in de week voor de show in 013 online is gezet, ontbrak dan ook niet. Daarnaast werden er nog drie tracks van die nieuwe release gespeeld.

Toch greep Frozen Soul ook terug naar de langspelers Glacial Domination en Crypt Of Ice. Hun onderkoelde sferen bracht hen zelfs terug naar hun allereerste begin middel ‘Encased In Ice’. De track van hun eerste demo zou later ook op Crypt Of Ice te vinden zijn. De death metal van Frozen Soul, welke werd aangevoerd door de energie reusachtige beer Chad Green, herbergt ook veel invloeden van de groove metal. Ergens klonken deze Texanen dan ook alsof Pantera in death metal was gegoten.

The Black Dahlia Murder

Als het noodlot toeslaat, zijn veel bands genegen te stoppen. The Black Dahlia Murder niet. De band ging door na het overlijden van Trevor Strnad, wat misschien ook wel de beste ode aan hem is. Inmiddels raast de hyperactieve death metal tornado weer op volle kracht. Dat bleek toen de band in 2024 met Servitude kwam. Gitarist Brian Eschbach gaf zijn stokje door aan de teruggekeerde Ryan Knight, waardoor Eschbach zijn kunsten als vocalist kon laten zien.

Afgelopen zomer bleek bijvoorbeeld op Alcatraz Metal Fest al dat The Black Dahlia Murder ook live weer helemaal terug is. De kenmerkende vuisten in de lucht van Eschbach werkten ook in de 013 aanstekelijk. Daarbij hoeft The Black Dahlia Murder het publiek niet aan te sporen los te gaan. Dat gaat automatisch. Natuurlijk stond Servitude centraal in de set, maar voor de old school fan greep men ook nog terug naar Miasma. Van die tweede langspeler van The Black Dahlia Murder werd ‘A Vulgar Picture’ bruut op het publiek afgevuurd.

The Halo Effect

Het bijzondere van deze avond was niet alleen dat er twee Amerikaanse en twee Europese bands de handen ineen hadden geslagen, het was ook een avond met death metal in de breedte. Hoewel The Halo Effect, waarin Mikael Stanne de zanger is, zich schaart aan de kant van de melodieuze death metal, precies waar hun thuisstad Göteborg om bekend staat, geldt dat het geen bijster harde death metal is. De sterke melodiepartijen van gitaristen Niclas Engelin en Jesper Strömblad, welke beide natuurlijk naam maakten in In Flames, sieren de muziek, maar maken het direct ook toegankelijk.

Dat neemt niet weg dat The Halo Effect een sterke band is. De set, welke de twee langspelers Days Of The Lost en March Of The Unheard redelijk evenwichtig besloeg, maakte duidelijk dat er wel genoeg mensen in de zaal waren die deze insteek goed deed. Dat was wel een ander deel van het publiek dan het deel dat als een razende in de circlepitt bij The Black Dahlia Murder stond. Death metal is dan ook breed. Eerlijk is eerlijk, The Halo Effect zet muzikaal wel een sterk staaltje muziek weg, al is de death metal vooral in de vocalen te vinden.

Heaven Shall Burn

Ondanks de klasse van de drie voorgaande bands, was het duidelijk dat er maar één band met kop en schouders bovenuit stak. Heaven Shall Burn. Deze ervaren Duitsers kwamen afgelopen jaar met Heimat, een plaat die wederom hun ideologie niet onder stoelen of banken schoof. Juist nu de wereld weer flink onrustig is op allerlei fronten, greep Heaven Shall Burn deze avond aan om al dat onrecht samen te pakken in één bruisende set.

Muzikaal is Heaven Shall Burn lastig te plaatsen. De band is in het verleden flink opgetrokken in de hoek van de metalcore, maar dat waren zij niet. Binnen de death metal is het een graag geziene gast, maar ook dat zijn zij niet. Tijdens de show in 013 Tilburg bleek ook eens te meer dat Heaven Shall Burn een moderne blend is van metal. De invloeden van zowel de metalcore als de death metal zijn duidelijk, maar ook andere genres laten hun sporen na. De constante factor is de overtuigingskracht die erachter zit.

Tijdens hun set op deze zondagavond bleek daarbij dat deze Duitsers zelden twee avonden achtereen exact hetzelfde spelen. Natuurlijk werd Heimat niet vergeten. ‘War Is The Father Of All’ opende show, ‘A Whisper From Above’ eindigde die en ook ‘Confounder’ en ‘My Revocation Of Compliance’ waren vertegenwoordigd. Het success van Heaven Shall Burn live zit hem ook in een goede balans van oud en nieuw materiaal.

Terug in de tijd

Heaven Shall Burn schuwde het dan ook niet om flink te variëren en daarmee behoorlijk wat albums aan te doen. Het baanbrekende Antigone uit 2004 werd aangedaan middels de klassiekers ‘Voice Of The Voiceless’ en ‘The Weapon They Fear’. Die laatste zat in de toegift. Echter, de band greep ook nog verder terug. Van Whatever It May Take, een release die in 2002 verschenen is en als men die ergens treft, direct bemachtigd moet worden, gooide Heaven Shall Burn ‘The Martyr’s Blood’ erin. Anno 2026 klinkt dat nog steeds voortreffelijk, zo bleek!

Een opvallend moment in de setlijst was toen Marcus Bischoff de situatie in de wereld aanhaalde. Dat was een goede reden om ‘Armia’ af te stoffen en erin te knallen. Volgers van de band weten dat die track van Deaf To Our Prayers live een zeldzaamheid is. Wat dan weer geen zeldzaamheid is bij Heaven Shall Burn, is het uitzinnige publiek. De immense circlepitt maakte bij ‘Thought And Prayers’ ruimte voor een minimaal zo intense wall of death, alsof men nog niet genoeg murw gebeukt was.

De klok ging richting elf toen de muziek definitief ten einde was. Heaven Shall Burn en de andere bands gaven voer tot nadenken. Waardoor kan zo’n ijzersterke, brede package een prachtzaal als een 013 maar zo matig vullen? Zowel aan de bands als aan de zaal lag het niet. Kortom, als mensen willen blijven genieten van dit kaliber bands, zal men ook gewoon moeten komen. Zij die er waren, zullen deze avond nog lang heugen.