Between The Buried And Me

Leestijd: 2 minuten

Vijfentwintig jaar geleden vond de Amerikaanse band Between The Buried And Me haar oorsprong. Inmiddels is de band dus twee en een half decennia verder en is men toe aan alweer de elfde langspeler. Die elfde studioplaat van Between The Buried And Me komt met de titel The Blue Nowhere. Die release verschijnt via InsideOut Music. Dat wordt hun eerste release via die platenmaatschappij.

Het kwartet, dat overigens live als vijftal speelt, geldt sinds 2005 als een zeer stabiele formatie. Hoewel de leden soms wat meer of minder oppakken in de sound, zijn de vier heren sinds Alaska hetzelfde. Inmiddels is men dus toe aan de opvolger van het veelvuldig geprezen Colors II, een plaat waarop de band wederom liet horen de progressieve insteek goed door te kunnen voeren in hun sound.

The Blue Nowhere

De nieuwe plaat telt tien tracks. Drie daarvan gaan over de grens van de tien minuten heen. De volgers van deze band zullen daar niet van staan te kijken, want de kracht van deze groep zit hem vaak in de veelzijdigheid. Soms is het alsof The Dillinger Escape Plan zich in een wat rustiger vaarwater heeft begaan. Opener ‘The Things We Tell Ourselves In The Dark’ laat dat op een goede manier horen. Between The Buried And Me opent The Blue Nowhere dan ook met een song die net de acht minuten niet haalt. De invloeden zijn direct rijkelijk en lijken naast de rock en metal ook nog uit de jazz en electronica te putten.

Eén van de zaken die op The Blue Nowhere lijkt op te spelen is dat Between The Buried And Me nog meer put uit de diversiteit op het gebied van de vocalen. Die meerstemmigheid wordt breed ingezet. Cleane vocalen en bruut geschreeuw dansen om elkaar heen. Niet altijd zal dat direct goed gesnapt worden. In dat kader kan ‘God Terror’ door sommige luisteraars de eerste keer als heftig bestempeld worden. ‘Slow Paranoia’ lijkt in die meer dan elf minuten zelfs nog sketches van Fawlty Towers erin te verwerken. Het spel is intens, wees gewaarschuwd.

Between The Buried And Me blijft de grenzen van hun kunnen en creativiteit opzoeken en The Blue Nowhere rekt die kaders nog verder op. Men moet erg van progressief houden als dit direct begrepen wordt. Meer luisterbeurten helpt.