Roosendaal Open Air 2025 @De Loods, Roosendaal

Leestijd: 8 minuten

Traditiegetrouw organiseert STAM (Stichting Alternatieve Muziek) het Roosendaal Open Air (ROA) festival aan het einde van de maand augustus. Dit jaar werd de vijfde editie georganiseerd op het terrein van The Loods en was ondergetekende aanwezig om verslag te doen. Daarnaast was er ook ruimte om de leden van STAM enkele vragen voor te leggen met betrekking tot het verleden, heden en toekomst van ROA.

Tekst: Mike v.G.
Foto’s: Seth A.

(The Curse Of) Millhaven

De weersvooruitzichten waren wisselvallig, maar op het moment dat ik door de entree loop, schijnt de zon volop. In combinatie met een licht briesje, zorgt het er voor dat her prima festival weer is; niet te warm, niet te koud. Doordat ik iets verlaat ben, mis ik helaas openingsact Hyla en pik ik nog net de laatste tonen mee van de deathmetal van Gutslasher. Eerst maar eens een rondje bekenden begroeten doen en een pils bestellen, om vervolgens het West Vlaamse Millhaven te gaan bewonderen op de Pjötstage.

Het geluid van de band is zeer goed, waarbij met name de moddervet klinkende  snaredrum opvalt. De basdrum is getriggerd en neemt met name in het eerste gedeelte van de set een prominente rol in de mix in. Doordat er soms wat dubbel triggers te horen zijn, klinkt het geheel soms wat rommelig, maar naar mate de set vordert en de triggers wat minder hard te horen zijn, ontstaat er een perfecte balans in het geluid.

Millhaven ontpopt zich als een strakke, melodische (death)metal band die professionaliteit uitstraalt. Dat is niet geheel verwonderlijk, omdat de band al zo’n tien jaar bestaat en tot 2023 al heel wat optredens en festivals heeft aangedaan onder de naam The Curse of Millhaven. Millhaven laat een prima indruk achter en had wat mij betreft hoger op de bill mogen staan.

Insurrection

De volgende band die de mainstage betreedt is het Friese Insurrection. De melodische death/thrash van het kwartet klinkt live zeker niet verkeerd, maar is wel een vorm waar je van moet houden. Met name de schreeuwerige zang is niet per se mijn ding. Muzikaal gezien laten de heren echter horen en zien dat ze prima op elkaar te zijn ingespeeld. Omdat de band bij mijn weten maar één langspeler uit heeft die al weer uit 2019 stamt (Circles of Despair), is het de vraag hoeveel bezoekers de nummers van de band écht kennen. Het maakt niet zoveel uit, want de mensen vooraan het podium gaan gewoon uit hun dak.

Otis

Ondertussen hoor ik uit de hal van The Loods geluid komen. Vorig jaar stond het tweede podium van Roosendaal Open Air (lees; de platte kar) nog buiten, maar vanwege de voorspelde regen is deze voor de gelegenheid naar binnen gereden. Op de kar staat het Roosendaalse Angstgegner, een hardcore/punk band onder leiding van Mario van Meer. De band die vroeger onder de naam OTIS opereerde (vernoemd naar Johnny Otis, een bekende Roosendaalse ondernemer, die ooit een seksclub in het centrum had) is op het laatste moment als extraatje toegevoegd en doet het vooral goed bij de ‘locals’. Qua geluid is het voor een platte kar in een hal prima, als moet gezegd worden dat de muziek iets vuiger mag klinken om echt ‘angst in te boezemen’ bij het publiek.

Nephylim

Eenmaal weer buiten, start het uit Den Bosch afkomstige Nephylim haar set. De band trad al eens op, op het eveneens door STAM georganiseerde March of the Black Horse in 2022 en keert vanavond terug naar Roosendaal om op de Pjötstage van Roosendaal Open Air hun set ten gehore te brengen. Opvallend veel bezoekers die vandaag een shirt van de band dragen.

En niet onterecht, want Nephylim laat horen dat het een solide pot melodische deathmetal weet te produceren. Frontman Tijn Bosters heeft er duidelijk zin in en weet met een goede stage performance het publiek op te jutten. De mensen genieten zichtbaar en ook hierbij geldt dat ik persoonlijk de band liever iets later op de avond gezien zou hebben.

Dat komt ook omdat de deathcore van de volgende band op het programma –het Tilburgse Changing Tides– niet echt aan mij als persoon is besteed. Het is een jonge band die goed aan de weg timmert, maar qua status toch echt onderdoet voor een Nephylim of Millhaven. Verder een prima stukje vermaak, zeker omdat de zanger van A Knight Under Maria’s Altar nog een potje meebrult aan het einde van de set.

Fill Koffins

Even weer terug naar binnen om de tweede set van Fill Koffins te checken. Deze eenmansformatie van multitalent Robert Lambregts (Milwaukee Wildmen) zorgt deze dag, samen met Tio Gringo voor de nodige muzikale afwisseling. Daar op het hoofdpodium de metal zegeviert, is dat binnen de rock ‘n roll en rockabilly. Fill Koffins laat een paar mooie covers horen van o.a. Cash en Elvis en weet het publiek goed te vermaken. Er wordt zelfs gedanst! Los van de muziek is het gewoon prachtig  om te zien hoe Lambregts tegelijkertijd weet te zingen, gitaar weet te spelen en een basdrum, snaredrum én bekken weet te bedienen.

Magnacult

Het is alweer een tijdje geleden dat ik Magnacult heb gezien. De groove (death)metalband onder leiding van de gedreven en energieke frontman Sebastiaan Lefèvre, timmert sinds het debuut Synoré (2007) al heel wat jaren aan de weg. Toch stamt de laatste full length Infinitum al weer uit 2017 en bracht de band pas sinds 2024 weer nieuw materiaal uit, telkens in de vorm van losse nummers.

Nu is dat laatste helemaal ‘hip’ tegenwoordig, toch vraag ik mij als recensent af of dit de manier is om je werk te promoten. Bevalt een nummer, dan wil je meer, bevalt het niet, dan haak je af. Logisch, maar het maak tegenwoordig wel dat je snel ‘vergeten’ kunt worden. Ik had vanavond het gevoel dat Magnacult een beetje vergeten was door het aanwezige publiek. Alsof de nummers niet echt bekend waren. Het kan ook zijn dat het geluid wat dof was, waardoor de impact van de nummers minder groot was ten opzichte van de voorgaande bands. Met name de drums klonken verre van dynamisch. En hoezeer Sebastiaan ook zijn beste deed, de vonk leek vanavond niet helemaal over te slaan. Goed en degelijk doch niet spectaculair.

Tio Gringo

Snel terug naar binnen, want Tio Gringo heeft de platte kar betreden. De band die zo uit een Hill Billy film gestapt zou kunnen zijn, mixt country met psychobilly (zeker wanneer de band tijdens de tweede set met ‘corpse’ paint het podium betreedt) met daar overheen een vleugje metal, speelt vol overtuiging en vooral met humor. En dat slaat over op het publiek. Stiekem beginnen de metalheads los te komen (zal ook door de nodige alcohol zijn) en genieten zichtbaar van de band. Ook ondergetekende absorbeert tegelijkertijd de muziek én een portie friet en concludeert dat Tio Gringo misschien tot nu toe wel de beste band van de dag was…

Na een klein half uur sta ik weer buiten en zijn de verwachtingen hoog gespannen. De Zweedse ‘jonkies’ van Sarcator staan in de startblokken om hun furieuze blackend thrash over Roosendaal te verspreiden. Onder leiding van zanger/gitarist Mateo Tervonen, knalt de band uit de startblokken om vervolgens vol overtuiging drie kwartier lang te rammen. Ja, Mateo Tervonen is de zoon van Marko Tervonen van The Crown. Zelden heb ik een band zoveel energie zien produceren op een podium dan Sarcator. Waarvoor hulde.

Toch merk ik aan het publiek dat de complexe en relatief drukke thrash, soms lastig is om je aan over te geven. Dat geldt vooral als je de muziek van de band niet écht goed kent. Dat de Zweden indruk maakte bij het publiek stond buiten kijf. Toch denk ik dat de band beter tot zijn recht komt in een tot de nok toe gevulde zaal. Al met al was het een zeer geslaagd optreden van de band!

Mental Cruelty

De vermoeidheid begint langzaam in te kicken als onze Duitse buren van Mental Cruelty het podium opkomen. Destijds (2023) recenseerde collega Ralf hun meest recente album Zwielicht en was hier zeer te spreken over. Persoonlijk vind ik de deathcore van deze heren prima te verteren, aangezien de nummers een duidelijke kop en staart hebben en tevens zijn voorzien van een vleugje blackmetal. De conclusie is simpel. Mental Cruelty kwam zag en overwon. De band speelt strak, overtuigend en weet het geluid en de sfeer van de albums vrijwel in zijn geheel te evenaren. Als ik vervolgens mijn laatste bier ben gaan halen en klaar sta voor nog wat nummers, blijkt de tijd al om te zijn en is het klaar met de pret. De tijd is voorbij gevlogen bij Mental Cruelty en het smaakte absoluut naar meer!

Maar geen tijd om te treuren, want morgen er weer vroeg uit en dus richting fiets en richting huis. Op de fiets vat ik de dag voor mezelf samen. Het prachtige weer, de organisatie, de schone toiletten, het publiek, het eten, het drinken en de bands… Het was gewoon weer top geregeld. Wat mij betreft mag ROA zich gaan richten op het halen van – en met alle respect- wat grotere namen. Ik denk namelijk persoonlijk dat Roosendaal Open Air toe is aan een volgende stap. Op naar de volgende editie!

Roosendaal Open Air online

Facebook
Instagram