White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

BufferState – Anthropy EP

Anno 2019 hoeft men de tv nog maar aan te zetten, of men is getuige van het verval van de samenleving, iets wat zowel voor België als Nederland geldt. Anno 2018 was dat niet anders. Net voordat dat jaar zijn laatste maand in ging, kwam de Belgische formatie BufferState geheel in eigen beheer met de EP Anthropy.

Het verval van de samenleving komt met de kunst waarin het getal vier op een voetstuk geplaatst wordt. Vier bandleden maken een EP met vier tracks die wordt geleverd in een uitgave die vier panelen telt. De nummer duren overigens, buiten opener ‘Facehugger’, wel meer dan vier minuten. Hierdoor heeft de band ook de ruimte in hun muziek om diverse stijlen te combineren. Het eerder genoemde ‘Facehugger’ laat de postpunk samenvloeien met een stukje psychedelica én Duitse strakheid. ‘Bulk Being’ verweeft zowaar nog meer stijlen, waardoor het instrumentale stuk heel erg fascinerend te noemen in. De luisteraar wordt omhoog getild, door verschillende periodes van muziek geslingerd zonder vervelende hobbels te moeten ontwijken, en vervolgens uiterst tevreden terug in zijn fauteuil afgeleverd. Een kunststuk.

‘Archean’ laat horen dat de invloeden van de progressieve rock en metal ook duidelijk waarneembaar zijn. Dat de band zich makkelijk manoeuvreert van heftig en intens naar rustiek en breekbaar, waarbij de band met een minimaal aantal noten ook kan overtuigen. Deze elementen zijn ook duidelijk te horen in het afsluiten ‘Quiet Man’. Hier en daar lijkt er dan ook nog een vleugje Pearl Jam in de muziek door te sijpelen.

De ruim drieëntwintig minuten op de EP Anthropy zijn om voordat men er erg in heeft. Dat is een goed teken. BufferState laat horen dat ze de gave heeft om genres geruisloos met elkaar te vermengen en in elkaar over te laten gaan. Dat belooft veel goed voor de toekomst van dit viertal.

Latest posts by Ralf W. (see all)

13 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2019 White Room Reviews

Thema door Anders Norén