White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Thanatos – Violent Death Rituals

Thanatos mag je scharen onder het rijtje van langst lopende Nederlandse deathmetalbands. Opgericht in 1984, opgedoekt in 1992 en weer opnieuw leven ingeblazen in 1999, om vervolgens 21 jaar lang continue aan het metalfront te strijden; chapeaux!

Dat betekent dus eigenlijk ook dat je de muziek van Thanatos als een referentie moet gebruiken om alle andere muziek die de afgelopen decennia is uitgebracht, aan te toetsen. Maar met de komst van internet, is dat wel eens lastig. Er zijn namelijk zoveel bands te zien en te horen dat het sowieso steeds moeilijk wordt om het kaf van het koren te scheiden en daarnaast moeten de oudgedienden (waar een Thanatos onder valt) zich zien te meten aan de veranderende muzieksmaak van de jongelingen. Nee, ik wil niet sentimenteel worden of enige vorm van nostalgie beogen, maar het blijft een feit.

Omdat het al weer zes jaar geleden is dat Thanatos Global Purification uitbracht, gaat misschien de vlieger op dat men de tijd heeft genomen om te kijken welke muzikale koers men zou willen gaan varen om nog altijd het hoofd boven het maaiveld uit te kunnen laten steken. Eens luisteren of dit met Violent Death Rituals het geval is…

Om maar met de line-up te beginnen: in de gelederen treffen we nog altijd oprichter Stephan Gébedi aan, ondersteund door Paul Baayens die ondertussen ook al weer ruim twee decennia lang de gitaar bestiert. Martin Ooms (ex- Liar of Golgotha, ex- Melechesh etc.) rammelt op de potten en pannen en zijn kompaan van de aangehaalde ex-bands, Mous Mirer, plukt aan de snaren.

Leuk om te lezen dat Thanatos dit gehele album zelf heeft geproduceerd en heet al laten mixen door Dan Swanö. Leuk, in de zin van dat het qua productie en mastering wel snor zit met Violent Death Rituals.

Dan de tracks. Op Violent Death Rituals laat Thanatos tien nummers horen. De openingstrack is tevens de titeltrack en geeft goed weer wat we de rest van het album kunnen verwachten; onvervalste deathmetal met her en der een vleugje thrash. Ondanks het feit dat Thanatos haar inspiratiebronnen (Slayer, Kreator, Possessed) niet verguist, is de speelstijl wel degelijk iets veranderd sinds de voorganger. Het geheel klinkt meer stuwend en dreigender. De thrashriffs zijn nog altijd aanwezig, maar voeren niet meer de boventoon. Dat zijn meer old-school-achtige deathmetalriffs geworden. Doordat de tien tracks een stuwend karakter hebben, ontstaat er bij mij het gevoel van een massief aandoende plaat.

Is dat goed? Ja en nee. Ja, want ieder nummer is een nummer dat op Violent Death Rituals past. Je zult geen vreemde muzikale uitspattingen tegenkomen of nummers die uit de pas vallen. Wat dat betreft liggen zowel de titel/openingstrack als afsluiter As The Cannons Fade allemaal in elkaars verlengde. Een feest der herkenning voor de fans van de band die niks anders willen dus.

Aan de andere kant de ‘nee’. Het feit dat alle tracks in elkaars verlengde liggen, zorgt er ook voor dat er geen enkel moment een element van verrassing is ingebouwd. Dit maakt dat zelfs na verschillende luisterbeurten, het gevoel ontstaat dat de plaat –misschien oneerbiedig geformuleerd- voortkabbelt. Maar goed, voor de fans van de band zal dit dus geen enkel probleem zijn.

Samengevat is Violent Death Rituals een prima en degelijke Thanatos- plaat geworden die weer vele hoofden zal doen laten bewegen en haren doet laten wapperen, in Nederland, maar zeker ook daar buiten.

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2021 White Room Reviews

Thema door Anders Norén