Ik las ergens op het web dat Carnifex behoort tot de ‘OG’s’ van de deathcore. ‘OG’ staat voor Original Gangster, wat zoiets inhoudt als ‘je bent oldschool’. Iets wat prima bij de band past, want samen met landgenoten zoals Job for a Cowboy, Impending Doom of Whitechapel, stond ook Carnifex aan de bakermat van de deathcore scene in Amerika.
Desondanks heeft Carnifex niet de status weten te bereiken van bands die vandaag de dag de deathcore wereld aanvoeren. Denk hierbij aan Lorna Shore, Signs of the Swarm, Thy Art is Murder, Despised Icon of Alex Terrible’s Slaughter to Prevail. De reden?
Muziek als troef
Wellicht is een mogelijk antwoord te vinden in de stijl van de band. Daar waar laatst aangehaalde namen de laatste jaren hebben gestreden om welke band het snelste kon spelen en welke zanger de laagste gorgelput kon opentrekken, focuste Carnifex zich met name op de muziek. Want laten we wel wezen; als je luistert naar de laatste albums van Lorna Shore, Signs of the Swarm of Slaughter to Prevail, word je overdonderd door het geweld aan geluid dat op je afkomt, maar om nu te zeggen dat de nummers lekker herkenbare elementen hebben (de breakdowns misschien daargelaten) die zijn blijven hangen, nee. Tenminste niet bij mij.
Bij deze nieuwe plaat van Carnifex is dat gelukkig anders. Met het via Nuclear Blast uitgebrachte Necromanteum (waardeloze naam en dito cover overigens) laat Carnifex horen dat de band in basis nog deathcore is, maar eigenlijk is de band voor mij meer tot een lompe doch melodieuze blackend deathmetal band verworden. Zanger Scott Lewis grunt en screamt er op los, maar alles blijft binnen de perken. Zijn vocalen zijn duidelijk en krachtig, maar nergens probeert de man iets weg te zetten wat ‘onnatuurlijk’ klinkt.
De nummers op Necromateum klinken tegenwoordig meer deathmetal, maar hebben een melodieus karakter, waardoor nummers met titels als ‘Torn in Two’, ‘Death’s Forgotten Children’ ‘gemakkelijk’ aan te horen zijn. Zoals het een echte deathcore band betaamt, worden de nummers opgekalefaterd met symfonische en orkestrale klanken. Om eerlijk te zijn hoor ik de toegevoegde waarde niet zo van in. Het neemt de agressie van de tracks een beetje weg en laat de band lijken op een harde versie van Dimmu Borgir.
Breakdowns
Maar goed, geen deathcore zonder een beetje symfonie zullen we maar zeggen, alleen komt het soms wat geforceerd over. Dan de breakdowns. Ja deze zijn er ook. Daar waar de symfonie er soms dik bovenop ligt, worden de breakdowns juist op een subtiele manier ingevoegd in de nummers. Bij Carnifex geen breakdowns met ultra vertragingen en lage basklanken die je huis 2 cm per beat verplaatsen, maar breakdowns die in de nummers passen. Zoals ik al eerder aangaf gaat het bij Carnifex om de muziek en niet om hoe extreem een band kan zijn.
Laat ik met deze uitspraak ook tot de conclusie komen. Necromanteum is een hele degelijke deathcore plaat geworden met nummers die goed in elkaar steken en met zanger Scott Lewis die lekker op dreef is. De muziek neigt qua riffwerk en speelstijl naar deathmetal, terwijl de symfonielijntjes in combinatie met de screams er weer een blackmetal sausje overheen gieten. Een harde versie van Dimmu Borigr is misschien nog niet eens zo’n gekke vergelijking. Daarbij; Dimmu Borgir zijn, net als Carnifex, ook ‘OG’s’ toch?
Tracklist Necromanteum
1. Torn In Two
2. Death’s Forgotten Children
3. Necromanteum
4. Crowned In Everblack
5. The Pathless Forest
6. How The Knife Gets Twisted
7. Architect Of Misanthropy
8. Infinite Night Terror
9. Bleed More
10. Heaven And Hell All At Once
CARNIFEX ONLINE
NUCLEAR BLAST ONLINE
- March Of The Black Horse 2026 @Black Horse, Roosendaal - 21 maart 2026
- Mayhem – Liturgy Of Death - 5 februari 2026
- Pest – Eternal Nightmares - 9 november 2025