White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

STALLION – Slaves Of Time

Back to the eighties, dat weet Stallion maar al te goed duidelijk te maken. De Duitse band die in 2013 is opgericht komt nu met hun derde langspeler die donderdag uit komt. Slaves of Time komt uit via Soulfood en het album betreft 10 nummers. Niet alleen de muziek de stoppen ze in een old school jasje, maar zelf hebben de mannen van Stallion ook een echte 80s look. Voor fans van heavy metal is dit zeker een leuk plaatje.

De eerste klanken die luiden op de plaat geven je hier en daar al een bekend gevoel. Dat ze niet op alle punten origineel zijn geweest blijkt wanneer je door de nummers gaat. ”No mercy” is een nummer dat lekker hard van start gaat met een flinke bas eronder. Dit nummer is meteen het snelste nummer op Slaves of Time en weet er flink uit te knallen. In de eerste 3 nummers krijg je al een flinke 80s vipe waarbij je bijna je kledingkast in wil duiken om je kleding te verwisselen. Dat de band geïnspireerd is door bands als Accept, Judas Priest en Saxon valt zeker op. Bij het nummer ”All In” wordt het tempo weer wat naar beneden geschroefd en vormt zich een wat typische heavy metal nummertje. Hoe langer je luistert hoe meer het je opvalt dat de zanger geïnspireerd is door Rob Halford. Mijn mening over de eerste helft is dat het lekker luchtig is en gewoon old school en regelmatig afwisseling.

Part 2 van Slaves of Time knalt flink erin met een opening waar je vrij veel bas hoort. Hierna laten ze even hun kunsten zien dat ze ook sneller kunnen. Pauly laat ook goed merken op de tweede helft dat hij meer kan dan hoog geschreeuw en hoor je soms iets meer zang tussendoor. Deze afwisseling zorgt ook voor wat rust tussendoor. Over rust gesproken het rustigste nummer is ”Die With Me”. Het betreft een nummer van zeven minuten waarbij het tempo wat lager ligt. Het is niet het meest vrolijkste op deze wereld maar het zorgt voor wat afwisseling. Hierna weet Stallion weer door te knallen hoe ze hiervoor deden. Naar mate het einde van het album inzicht komt is het hier en daar wat minder origineel. Met ”Meltdown” weten ze Slaves of Time af te sluiten.

Stallion heeft verschillende tempo’s waarin de nummers worden gespeeld. Het tweede nummer van Slaves of Time was een flink snel nummer dat je haast aan thrash/speed doet denken. Ze hebben voldoende afwisseling weten te brengen in hun muziek. Het klinkt vrij gevarieerd, maar je hoort duidelijk dat het niet 100% origineel is. Desondanks knalt dit album gewoon prima uit de speakers. Stallion heeft geen eigen sound. Hier en daar klinkt het net wat moderner door hoe het is opgenomen. Overigens is het heel erg helder opgenomen.

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2022 White Room Reviews

Thema door Anders Norén